یعنی چه
تحاب به معنای ایجاد محبت دوطرفه و یکدیگر را دوست داشتن است. این واژه حالتی را توصیف میکند که در آن عشق و دوستی به صورت همزمان و متقابل بین افراد جریان دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان مبدأ به صورت «تَحابّ» با فتح تاء و تشدید حرف باء در پایان است، اگرچه در زبان فارسی گاهی بدون تشدید نیز تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «تحاب» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «دوستی متقابل» یا «یکدیگر را دوست داشتن» به کار میرود و یک کلمه ۴ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم تحاب از عباراتی که به محبت و عشق دوطرفه اشاره دارند، استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است و در زبان عربی معیار نیز دقیقاً به همین صورت یا به شکل «التواد» برای بیان دوستی متقابل استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل مواردی چون دوستداری، مهرورزی متقابل، و با هم محبت داشتن است که پیوند عاطفی دوطرفه را میرساند.
در قرآن
عین واژه «تحاب» در متن قرآن نیامده است، اما ریشه آن (حبب) و مشتقاتش مانند حب، مودت و احب بارها برای اشاره به دوستی به کار رفتهاند. همچنین این واژه در احادیث مشهوری مانند «تهادوا تحابوا» (به یکدیگر هدیه دهید تا دوستدار هم شوید) دیده میشود.
نماد چیست
این کلمه یک مفهوم انتزاعی است و نماد فیزیکی خاصی ندارد، اما در فرهنگ و ادبیات اسلامی-عربی، نمادی از پیوند قلبی، انس، همدلی و صلح میان افراد جامعه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تحاب
واژه «تحاب» یک مصدر عربی از ریشه ثلاثی «ح ب ب» و از باب تفاعل است که به زبان فارسی وارد شده است. این واژه به طور دقیق به معنای دوست داشتن متقابل، مهرورزی دوطرفه و ایجاد رابطه قلبی مستحکم میان دو یا چند نفر است. در واقع، ساختار واژه نشاندهنده یک فعل و جریان دوطرفه (مشارکت) است که در آن هر دو طرف به یکدیگر عشق میورزند.
اگرچه این واژه اصالت فارسی ندارد و ریشه مستقل عجم برای آن یافت نمیشود، اما در متون کهن ادبی، عرفانی و دینی فارسی کاربرد داشته است. در فرهنگ معین و لغتنامه دهخدا نیز این کلمه به عنوان یک کلمه چهار حرفی با مترادفهایی چون «تودد» و «دوستداری» معنا شده و نقطه مقابل واژه «تباغض» (یکدیگر را دشمن داشتن) قرار میگیرد.