معنی
این واژه در زبان عربی دو کاربرد و معنای متمایز دارد: اول به صورت فعل امر (ذَرُوا) از ریشه «وذر» به معنی «رها کنید و ترک کنید»، و دوم به صورت مصدر یا مفعول مطلق (ذَرْواً) از ریشه «ذرو» به معنی «پراکندن، افشاندن و پخش کردن ذرات در هوا به وسیله باد».
یعنی چه
اگر فعل امر باشد، یعنی «آن کار یا شیء را واگذارید و از آن دست بکشید». اگر مصدر باشد، یعنی «پاشیدن و پراکنده ساختن ریزدانهها یا غبار در فضا».
مترادف
برای حالت فعلی، کلماتی مانند رها کنید و واگذارید مترادف هستند و برای حالت مصدری، واژههای افشاندن و پخش کردن به عنوان هممعنی به کار میروند.
تلفظ
در حالت فعل امر به صورت «ذَرُوا» (ذَ - رُ - وا) تلفظ میشود و در حالت مصدر قرآنی به صورت «ذَرْواً» (ذَرْ - وَن) خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدول درباره این واژه خود کلمه «ذروا» با ۴ حرف است. بسته به طراح جدول، معادلهای آن نظیر «اترکوا» نیز کاربرد دارند.
به عربی
در زبان عربی معیار، واژه «اترکوا» دقیقاً معادل فعل «ذروا» است و کلمات «نثر» و «بث» معادلهای مصدری «ذرواً» به شمار میروند.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی این واژه در متون و آیات، عبارات «رها کنید»، «ترک کنید» یا «پراکندن و افشاندن باد» است.
در قرآن
به عنوان فعل امر ۴ بار در قرآن آمده است؛ مانند آیه ۲۷۸ سوره بقره: «وَذَرُواْ مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبَا» (و آنچه را از ربا باقی مانده رها کنید). همچنین به عنوان مصدر ۱ بار در آیه اول سوره ذاریات آمده است: «وَالذَّارِيَاتِ ذَرْوًا» (سوگند به بادهای پراکنندهکننده).
جمعبندی و توضیح کامل ذروا
واژه «ذروا» از جمله کلماتی است که به دلیل اشتراک در ظاهر نوشتاری اما تفاوت در ریشه لغوی، دو معنای کاملاً مجزا را در متون اسلامی و زبان عربی به خود اختصاص داده است. در حالت اول، این کلمه فعل امر جمع از ریشه «وذر» است و به معنای «ترک کنید و رها سازید» به کار میرود که در قرآن کریم برای نهی از گناهان یا مال ربا استفاده شده است.
در حالت دوم، این واژه مصدر و مفعول مطلق از ریشه «ذرو» است و معنای «پراکندن، پاشیدن و افشاندن» دارد. این کاربرد به ویژه در سوره ذاریات به چشم میخورد که در آن به بادهایی که خاک و ذرات را در هوا پخش و پراکنده میکنند، سوگند یاد شده است. بنابراین شناخت حرکتگذاری و سیاق متن برای درک معنی دقیق آن الزامی است.