یعنی چه
واژه فجره در اصل یک کلمه عربی (جمعِ فاجر) است و به افرادی اشاره دارد که با انجام گناهان بزرگ، پرده حیا، دیانت و حرمتهای الهی را میشکافند و آشکارا از مسیر اخلاق و حق منحرف میشوند.
تلفظ
این واژه به صورت فتح اول و دوم یعنی فَـ + جَـ + رَ + ه (fajara) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۴ حرف دارد و به عنوان معادل گناهکاران یا بدکاران شناخته میشود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم فجره در زبان انگلیسی از واژگانی استفاده میشود که به گناهکاری و خروج از چارچوبهای اخلاقی اشاره دارند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و اسم فاعلِ جمع از ریشه (ف ج ر) است که در خود زبان عربی به عنوان صفت برای انسانهای بسیار گناهکار به کار میرود.
در قرآن
کلمه «الفجرة» دقیقاً یکبار در قرآن کریم در سوره عبس آمده است که در وصف کافران متمرد میفرماید: «آنها همان کافرانِ بدکار و گناهکارند».
نماد چیست
این واژه مفهوم انتزاعی مذهبی دارد و نماد ظاهری یا طبیعی خاصی ندارد؛ اما از نظر معنایی در تقابل با «فجر» (سپیدهدم و نور) قرار دارد و نماد تاریکی معنوی و خروج از حد است.
جمعبندی و توضیح کامل فجره
واژه «فجره» اصالتاً یک صفت جمع عربی از ریشه «ف ج ر» است. معنای اصلی این ریشه، شکافتن و پاره کردن با وسعت است؛ همانطور که سپیدهدم را «فجر» مینامند چون پرده تاریکی شب را میشکافد، به گناه بزرگ نیز «فجور» و به عاملان آن «فجره» میگویند، چرا که این افراد پرده حیا، دیانت و حرمتهای الهی را پاره میکنند.
این کلمه در زبان فارسی بیشتر کاربرد دینی، قرآنی و ادبی دارد و به عنوان مظهر فساد اخلاقی و طغیان در برابر پروردگار شناخته میشود. تقابل معنایی جالبی بین فجر (به معنی نور و روشنایی) و فجور (به معنی تاریکی گناه) در ریشهشناسی این واژه وجود دارد که ابعاد معنوی آن را آشکارتر میسازد.