یعنی چه
واژهٔ «بنون» جمعِ کلمهٔ «ابن» (به معنی پسر) در زبان عربی است که به معنای پسران، فرزندان و نسل به کار میرود. این کلمه در متون کهن و دینی فارسی نیز وارد شده و گاهی به طور عام برای مطلقِ فرزندان یا دودمان استفاده میشود.
تلفظ
این واژه در زبان عربی و متون فارسی به صورت بَنُون (banūn) با فتح حرف اول و ضم حرف دوم تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ «بنون» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «پسران به عربی» یا «فرزندان در زبان قرآنی» با ۴ حرف کاربرد دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه با توجه به سیاق متن شامل Sons برای پسران و Children یا Descendants برای فرزندان و نسل متمایز میشود.
به عربی
خود واژهٔ بنون اصالتاً عربی است و در این زبان، کلمات «أبناء» (جمع مکسر ابن) و «أولاد» نیز به عنوان هممعنیهای رایج آن به کار میروند.
به فارسی
برگردان دقیق و مستقیم این واژه در زبان فارسی «پسران» یا «فرزندان» است. در متون ادبی کهن گاهی معادلهایی نظیر «نبیرگان» و «دودمان» نیز برای آن در نظر گرفته شده است.
در قرآن
این کلمه و مشتقات آن بارها در قرآن کریم ذکر شده است؛ مانند آیه معروف «الْمَالُ وَالْبَنُونَ زِينَةُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا» (مال و فرزندان، زینت زندگی دنیا هستند). در فرهنگ قرآنی، بنون در کنار مال، نماد تعلقات مادی، نیروی انسانی و تفاخر دنیوی به شمار میرود. همچنین شکل مضاف آن به صورت «بنو» یا «بنی» (مانند بنیاسرائیل و بنیآدم) کاربرد زیادی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل بنون
واژهٔ «بَنون» یک لفظ اصالتاً عربی و ملحق به جمع مذکر سالم است که به معنای پسران و فرزندان مابین زبان عربی و فارسی مشترک است. این کلمه در ریشهشناسی خود به واژهٔ «اِبن» بازمیگردد و در حالتهای ترکیبی و مضاف معمولاً به صورت «بنو» یا «بنی» ظاهر میشود که نمونههای آن مانند بنیآدم در ادبیات فارسی بسیار مشهود است.
در نگاه فرهنگی و قرآنی، بنون صرفاً یک واژه لغوی نیست، بلکه نمادی از سرمایههای انسانی، پشتوانههای مادی و دلبستگیهای فانی دنیا در برابر ارزشهای ماندگار به شمار میرود. این کلمه امروزه بیشتر در متون مذهبی، شعر کلاسیک و به عنوان یک لغت چهارحرفی راهگشا در جدولهای کلمات متقاطع کاربرد دارد.