یعنی چه
این عبارت یک ترکیب قیدی است که دو جنبهٔ معنایی عمده دارد: اول به معنی بخشش مال، جود، سخاوت و کرم بدون چشمداشت، و دوم به معنی بخشش خطا، عفو، صلحجویی و چشمپوشی بزرگوارانه از گناه دیگران.
تنزّع یا تلفظ
تلفظ این ترکیب قیدی به صورت [با بَخْ شَ نْ دَ گی] (bā baxšandagi) است که از حرف جر «با» و اسم مصدر «بخشندگی» تشکیل میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای جدول با توجه به تعداد حروف، خود واژهٔ «با بخشندگی» با ۹ حرف است. گزینههای جایگزین رایج شامل سخاوتمندانه، کریمانه و بزرگوارانه هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به مقتضای متن، اگر منظور کرم و سخاوت باشد از Generously یا Munificently و اگر منظور عفو و گذشت باشد از Forgivingly یا Mercifully استفاده میشود.
به عربی
معادلهای عربی این واژه بر اساس نوع کاربرد شامل «بسخاء»، «جوداً» و «بذلاً» در امور مادی، و «عفواً» و «بتسامح» در امور معنوی و اخلاقی است.
در قرآن
عبارت فارسی «با بخشندگی» عینا در قرآن کریم وجود ندارد؛ اما مفاهیم عمیق آن در دو جلوه تجلی یافته است: یکی صفت «الوهاب» (بسیار بخشنده) برای عطا و انفاق بیعوض، و دیگری سفارش به «عفو و صفح» (گذشت بدون ملامت) که در آیاتی مانند آیه ۲۲ سوره نور بر آن تاکید شده است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، این مفهوم با نمادهایی چون «باران رحمت»، «دریا» به خاطر بیکرانگی در عطا، «درخت سرو و درختان میوهدار» که بدون چشمداشت سایه و ثمر میدهند، و همچنین شخصیت «حاتم طایی» به عنوان مظهر سخاوت شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل با بخشندگی
واژهٔ «با بخشندگی» یک ترکیب قیدی اصیل و پارسی سره است که از ریشه پهلوی و اوستایی «بخش» (به معنی تسهیم کردن و دادن) نشات میگیرد. این عبارت در زبان فارسی دو بعدِ والای انسانی را پوشش میدهد: از یک سو به رفتار مادیِ همراه با سخاوت، کرم، جود و دستودلبازی اشاره دارد و از سوی دیگر، جلوهای معنوی از عفو، بزرگگواری، گذشت و چشمپوشی از خطاهای دیگران را بازتاب میدهد.
اگرچه این ترکیب قیدی به لحاظ ساختار زبانی در متون مذهبی عربی مانند قرآن کریم به این شکل ظاهری وجود ندارد، اما جانمایه و مفهوم آن در قالب واژگانی همچون احسان، انفاق، صفتِ الهیِ وهّاب، و اخلاقِ والایِ عفو و صفح به وفور ستایش شده است. در فرهنگ عامه و ادبیات ایرانی نیز نمادهایی همچون دستان باز، باران بهاری و پهنهٔ دریا تجسم عینیِ این روحیه متعالی هستند.