یعنی چه
واژهٔ «شعواء» صفت مؤنث در زبان عربی است که دو حوزهٔ معنایی دارد؛ در مفهوم فیزیکی به معنای پراکنده، متفرق و گسترده است (مانند درختی با شاخههای پخششده) و در مفهوم استعاری و کاربردی، به معنای عنیف، شدید، فراگیر و بیرحمانه به کار میرود.
تلفظ
این کلمه به صورت شَعْواء (شین مفتوح، عین ساکن، واو مفتوح به همراه الف ممدوده) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً در پاسخ به راهنماهایی چون «جنگ بیامان»، «غارت پراکنده» یا «حمله همهجانبه» میآید و دقیقاً ۵ حرف دارد.
به عربی
در زبان عربی این واژه صفت است و برای توصیف موقعیتهای فراگیر و تندخو مانند «حربٌ شعواء» (جنگ ویرانگر و همهجانبه) استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل پراکنده، منتشر، متفرق، و در عبارات ترکیبی شامل سهمگین، بیرحمانه، بیامان و تمامعیار است.
در قرآن
واژهٔ «شعواء» به صورت لفظ مستقیم در قرآن کریم گزارش نشده و غیرمستعمل قرآنی است. کلمهٔ مشابه آن «الشعراء» است که از ریشهٔ متفاوتی (ش ع ر) میآید.
نماد چیست
این کلمه نماد آیینی یا اسطورهای خاصی ندارد، اما در ادبیات و اصطلاحات سیاسی-نظامی نماد یک وضعیت بحرانی شدید، فتنهای گسترده، یا جنگی کور و بیرحمانه است که همه جا را در بر میگیرد.
جمعبندی و توضیح کامل شعواء
واژهٔ «شعواء» از ریشهٔ عربی «ش ع و» به معنای پراکندن و انتشار یافتن است. این کلمه صفت مؤنث است و بیشترین کاربرد آن در زبان فارسی و عربی به صورت ترکیبهای استعاری همچون «حرب شعواء» (جنگ همهجانبه و بیامان) یا «حمله و غارت شعواء» دیده میشود که به موقعیتهای خشن، فراگیر و ویرانگر اشاره دارد.
در اصطلاح لغوی، هر پدیده یا هجومی که بدون تمرکز در یک نقطه، به صورت گسترده، متفرق و بیرحمانه سرازیر شود را شعواء مینامند. این واژه در جدولهای کلمات متقاطع نیز به عنوان پاسخی ۵ حرفی برای مفاهیمی چون جنگ سخت یا شبیخون پراکنده کاربرد دارد.