یعنی چه
این واژه از ریشه عربی «ع-ز-ر» گرفته شده و به معنای تقویت، دفاع، نصرت دادن و بزرگداشت کسی است؛ به طوری که مانع از رسیدن آسیب به او شود.
تلفظ
این کلمه در اصلِ ساختار صرفی خود به صورت تَعْزِرُوه یا تُعَزِّرُوهُ (با تشدید زاء و مکسور) قرائت و تلفظ میشود.
در جدول
کلمه مورد نظر در جدولها دقیقاً دارای ۶ حرف است و به عنوان فعلی قرآنی با مفهوم حمایت و احترام شناخته میشود.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی متون اسلامی، این واژه را با افعالی که نشاندهنده یاری رساندن همراه با احترام و تجلیل است معادلسازی میکنند.
به عربی
در واژهنامههای عربی فصیح، مترادفهای این فعل را از ریشههای نصر، عظم و قوی ذکر کردهاند که معنای حمایت همهجانبه را میرساند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن مفهوم این واژه از افعالی استفاده میشود که معنای پشتیبانی مادی و معنوی و بالا بردن مقام را دارند.
به فارسی
برگردان دقیق این فعل مضارع در زبان فارسی به صورت «او را یاری دهید، از او دفاع کنید و مقامش را بزرگ و محترم بشمارید» ترجمه میشود.
در قرآن
این واژه به صورت «وَتُعَزِّرُوهُ» تنها یکبار در قرآن کریم و در آیه ۹ سوره فتح آمده است: «لِّتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَتُعَزِّرُوهُ وَتُوَقِّرُوهُ». مفسران معنای آن را در این بافت، نصرت دادن به پیامبر اسلام (ص)، بزرگداشت مقام ایشان و بازداشتن دشمنان از آسیب رساندن به آن حضرت میدانند.
جمعبندی و توضیح کامل تعزروه
واژه «تعزروه» یک فعل وامواژهای اصیل عربی است که پایگاه اصلی کاربرد آن در ادبیات دینی و قرآن کریم (سوره فتح) قرار دارد. اصل معنایی این واژه بر دو پایه استوار است: اول «حمایت و یاری کردن مادی و معنوی» و دوم «تعظیم و بزرگداشت». در واقع این کلمه صرفاً یک کمک ساده نیست، بلکه نصرتی است که با احترام فراوان و به قصد حفظ حریم و عزت شخص همراه باشد.
در ریشهشناسی این کلمه، بازداشتن و منع از آسیب نیز نهفته است؛ یعنی یاریرسان با قدرت خود مانع از آسیب رسیدن به طرف مقابل میشود. در کاربرد قرآنی، این واژه وظیفه مؤمنان را در قبال پیامبر اسلام (ص) تبیین میکند که شامل دفاع از رسالت ایشان و تکریم مقام والای نبوت است.