یعنی چه
واژه «مذهل» به ویژگی یا پدیدهای اشاره دارد که به دلیل شدت زیبایی، عظمت یا عجیب بودن، عقل را میرباید و انسان را دچار شگفتی و تحسین شدید میکند.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی و عربی به صورت مُذْهِل (با ضمه ميم و سکون ذال) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند «شگفتآور» یا «حیرتانگیز» به عنوان راهنما آمده و پاسخ آن میتواند «مذهل» یا «مدهش» باشد.
به انگلیسی
برای انتقال حس شگفتی شدید این واژه در زبان انگلیسی از صفات پرقدرتی مثل Stunning یا Astonishing استفاده میشود.
به عربی
در خود زبان عربی، کلماتی مانند مدهش و باهر نزدیکترین هممعنیها به مُذهِل هستند.
به فارسی
برابرهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی چون شگرف، مبهوتکننده و چشمگیر است که همان بار معنایی تعجب شدید را منتقل میکنند.
در قرآن
خود واژه «مُذهِل» در متن قرآن نیست؛ ولی فعل «تَذْهَلُ» از همین ریشه در آیه ۲ سوره حج (یَوْمَ تَرَوْنَهَا تَذْهَلُ کُلُّ مُرْضِعَةٍ...) به معنی غافل شدن و از یاد بردن ناشی از هول و تکاندهنده بودن قیامت به کار رفته است.
نماد چیست
این کلمه بار نمادین خاصی در آیینها یا اسطورهها ندارد و صرفاً به عنوان یک صفت ادبی برای توصیف اوج زیبایی، موفقیت یا یک پدیده فوقالعاده (مانند منظر مذهل) به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مذهل
واژه «مُذهِل» یک صفت و اسم فاعل عربی از ریشه «ذ ه ل» است که وارد زبان فارسی شده است. این کلمه در اصل به معنای چیزی است که به دلیل شدتِ شگفتی، عقل انسان را مبهوت کرده و باعث غفلت یا فراموشی موقت از پیرامون میشود. در کاربرد امروزی، این واژه بار معنایی کاملاً مثبتی دارد و برای توصیف پدیدهها، مناظر یا موفقیتهای بسیار خیرهکننده، شگفتانگیز و تحسینبرانگیز به کار میرود.
اگرچه خود کلمه به این صورت در قرآن کریم نیامده، اما ریشه فعلی آن برای توصیف تکاندهنده بودن روز قیامت استفاده شده که نشاندهنده عمق مفهوم مبهوتکنندگی این ریشه لغوی است. در زبان انگلیسی کلماتی مانند Stunning و Amazing بهترین معادلها برای انتقال حس این واژه هستند.