یعنی چه
کلمه متعلقین جمعِ «متعلِّق» یا «متعلَّق» است و در زبان فارسی امروز معمولاً برای اشاره به اعضای خانواده، اهل و عیال، و خویشاوندان نزدیکِ یک شخص به کار میرود؛ به ویژه در عباراتی مانند «خود و متعلقین».
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه با ضمه مِیم، فتح تاء و عین، و تشدید و فتح لام صورت میگیرد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «وابستگان شخص» یا «اهل و عیال» کاربرد دارد و کلمهای ۷ حرفی است.
به انگلیسی
اگر منظور اموال و اشیاء باشد، میتوان از واژههایی مانند Belongings یا Appurtenances نیز استفاده کرد.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد (از ع ل ق)؛ اما در عربی معاصر برای اشاره به خانواده بیشتر از واژگان الأهل یا الأقارب استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی این کلمه شامل وابستگان، خویشان، کسان و اهل خانه است. همخانوادههای آن در فارسی عبارتند از: تعلق، تعلیق، معلق، علاقه و متعلق.
در قرآن
خودِ کلمه «متعلقین» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما ریشه سه حرفی آن (علق) در قالب مشتقاتی مانند «عَلَق/عَلَقَة» (خون بسته در سوره علق) یا «مُعَلَّقَة» (زن بلاتکلیف در سوره نساء) آمده است.
نماد چیست
این کلمه فاقد نماد اسطورهای یا تصویری خاص است، اما از نظر معنایی نمادِ زنجیره ارتباط انسانها به کانون خانواده، خویشاوندان یا دلبستگیهای مادی و معنوی تلقی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل متعلقین
واژه متعلقین یک اصطلاح پرکاربرد در زبان فارسی با ریشه عربی (از ماده عَلَقَ) است که در متون رسمی، حقوقی، مذهبی و گفتگوهای روزمره برای اشاره به اعضای خانواده، خویشاوندان و کسانی که تحت تکفل یا منسوب به فرد هستند استفاده میشود.
این کلمه گرچه در قالب جمعِ متعلقین در قرآن مجید ذکر نشده، اما مفهوم ریشهای آن در ادبیات اسلامی و حقوقی به خوبی جا افتاده است و برابرهایی نظیر وابستگان، کسان و عیال دارد که پیوندهای عاطفی و تعهدات اجتماعی انسان را بازتاب میدهد.