یعنی چه
واژه «یادشده» در نگارش و گفتار برای اشاره به موضوع، شخص یا چیزی به کار میرود که در جملات یا بخشهای قبلی متن به آن پرداخته شده است و برای جلوگیری از تکرار مجدد نام یا عبارت اصلی استفاده میشود.
تلفظ
این واژه از دو بخش «یاد» (با سکون دال) و «شده» (با ضمه شین و کسره دال) تشکیل شده و به صورت روان و سرهم تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند مذکور، مزبور یا نامبرده به عنوان هممعنی این واژه ۶ حرفی قرار میگیرند.
به انگلیسی
در متون حقوقی، اداری و رسمی انگلیسی، واژگانی نظیر Aforementioned یا Said دقیقاً نقش ارجاع به موضوع پیشین (یادشده) را ایفا میکنند.
به عربی
در زبان عربی از مشتقات کلمه ذکر و زبر برای اشاره به امر پیشگفته استفاده میشود که در متون فقهی و قانونی بسیار رایج است.
به فارسی
این کلمه ترکیبی اصیل از «یاد» (ریشه اوستایی به معنی خاطر و حافظه) و «شده» (صفت مفعولی از شدن) است و جایگزین شایستهای برای کلمات دخیل عربی در زبان فارسی به شمار میرود.
نماد چیست
این واژه یک مفهوم انتزاعی و دستوری است و نماد مادی یا اسطورهای خاصی ندارد؛ اما در بافت متن، نشاندهنده پیوستگی، حضور ذهن و ارجاع به امر تثبیتشده قبلی است.
جمعبندی و توضیح کامل یادشده
واژه «یادشده» یک صفت مفعولی ترکیبی و کاربردی در زبان فارسی است که از ترکیب «یاد» و «شده» ساخته شده است. این کلمه به عنوان یک ابزار ارجاعی نیرومند در نگارشهای رسمی، اداری و حقوقی عمل میکند تا نویسنده بدون نیاز به تکرار خستهکننده کلمات و اسامی خاص، به مفهوم یا شخصی که پیشتر در متن معرفی شده، اشاره نماید.
از نظر ریشهشناسی، بخش اول آن به واژگان باستانی ایرانی بازمیگردد که با مفاهیمی چون حافظه و خاطر پیوند دارد. اگرچه این کلمه به این صورت در متن قرآن نیامده، اما معادلهای مفهومی آن مانند کلمه «مذکور» بارها در متون دینی و وحیانی برای یادآوری حقایق پیشین به کار رفته است. در مجموع، استفاده از این واژه به روانسازی متن و حفظ انسجام ساختاری نوشته کمک شایانی میکند.