یعنی چه
واژهٔ «پرمایه» صفتی مرکب از «پر + مایه» است که در بافتهای مختلف معانی گوناگونی دارد. در مفهوم فکری و معنوی به معنای عمیق، بااصالت و بامعلومات است (مانند سخن پرمایه). در معنای مادی و فیزیکی به مایعات غلیظ و پررنگ اطلاق میشود و در متون کهن به معنای ثروتمند، دارا و گرانبها به کار رفته است. همچنین در شاهنامه فردوسی، پرمایه نام برادر فریدون و نام گاو وفاداری است که به فریدون در کودکی شیر میداد.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت [پُرْمايِه] تلفظ میشود که از دو بخش «پُر» (با ضمه روی پ) و «مایه» تشکیل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، کلمهٔ «پرمایه» دقیقاً ۶ حرف دارد. بسته به طراح جدول، ممکن است مترادفهای آن مانند غنی، متمول یا اصیل نیز مد نظر باشد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی واژه بسته به کاربرد آن متفاوت است؛ برای مفاهیم فکری از Profound، برای مادیات از Rich و برای غلظت مایعات از Thick استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل مایهدار، پربار، عمیق، ارزشمند، اصیل، متمول، چگال و غلیظ است. در مقابل، واژههای کممایه، بیمایه، سبکمایه و رقیق به عنوان متضاد آن شناخته میشوند.
نماد چیست
این کلمه در فرهنگ عامه یک نماد مستقل نیست؛ اما در اساطیر ایران و شاهنامه فردوسی، «گاو پرمایه» که فریدون را شیر میداد، به نوعی نماد برکت، دایگی فرخنده، توانگری و حمایتگری پاک به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل پرمایه
واژهٔ «پرمایه» از اصیلترین صفات مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب پیشوند «پُر» و واژهٔ پهلوی «مایه» (mātag به معنی اصل و جوهر) ساخته شده است. این واژه به دلیل کاربردهای گستردهاش، هم در توصیف مفاهیم مادی مانند غذا و ثروت (به معنی غلیظ و متمول) و هم در توصیف مفاهیم معنوی و فکری (به معنی عمیق، ارزشمند و دانشمند) جایگاه ویژهای در ادبیات فارسی دارد.
علاوه بر کاربرد صفتی، پرمایه در متون کهن و حماسی ایران بهویژه شاهنامه فردوسی، به عنوان اسم خاص نیز ظهور کرده است؛ جایی که نام یکی از برادران فریدون و همچنین نام گاو مشهور و مقدسی است که فریدونِ کودک را پرورش داد و در تاریخ اساطیری ما به نمادی از برکت و فرّ کیانی تبدیل شد.