یعنی چه
واژه تقطیب در لغت به معنی گره به پیشانی زدن، چین بر جبین آوردن و انقباض عضلات صورت میان دو ابرو است که معمولاً به خاطر خشم، اکراه یا اندوه رخ میدهد.
تلفظ
این کلمه با فتح تاء، سکون قاف، کسر طاء و یاء کشیده تلفظ میشود و مصدری از باب تفعیل در زبان عربی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه پنجحرفی به عنوان معادل عبوس شدن، رو ترش کردن یا چین و آژنگ پیشانی شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی عبارات فوق دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم حالت انقباض چهره و اخم هستند.
به فارسی
معادلهای فارسی روان و رایج این واژه شامل اخم کردن، ترشرویی، گره به ابرو انداختن و عبوس شدن هستند که بار معنایی ناخشنودی را منتقل میکنند.
در قرآن
هرچند مصدر تقطیب به صورت مستقیم در متن قرآن مجید نیامده است، اما در کتب لغت و تفاسیر قرآنی، از این واژه برای تبیین و معنا کردن فعل «عَبَسَ» (مانند آیه اول سوره عبس: عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ) استفاده میشود.
نماد چیست
در فرهنگ زبانی و ادبیات، تقطیب چهره به عنوان نماد و مظهر بیرونی ناراحتی، کراهت، عدم رضایت و رویگردانی از یک موقعیت یا شخص شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل تقطیب
واژه «تقطیب» یک مصدر عربی از باب تفعیل (ریشه قطب) است که در زبان فارسی معیار امروز کمتر به گوش میخورد، اما در متون کهن ادبی و کتابهای لغت جایگاه مشخصی دارد. این کلمه دقیقاً به معنای درهم کشیدن عضلات صورت، گره زدن به ابروها و ایجاد چین و شکن در پیشانی است که انسان در حالت خشم، ناراحتی یا کراهت از خود بروز میدهد.
اگرچه در مکالمات روزمره مردم بیشتر از اصطلاح ساده «اخم کردن» یا «رو ترش کردن» استفاده میکنند، اما تقطیب به دلیل ساختار پنجحرفی و معنای دقیقش، یکی از لغات محبوب در طراحان جدول کلمات متقاطع محسوب میشود. همچنین در تفاسیر قرآنی، این واژه بهترین معادل برای توصیف حالت «عبوس شدن» به شمار میرود.