یعنی چه
واژه شواظ در لغت به معنای زبانه یا شعلهای از آتش است که هیچگونه دودی همراه آن نباشد. همچنین به حرارت شدید خورشید یا آتش و در برخی کاربردهای قدیمی به فریاد و دشنام نیز اطلاق شده است.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی و فارسی با ضمه روی حرف اول به صورت شُواظ تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ این واژه در جدولهای متقاطع کلمه چهار حرفی «شواظ» است که با واژههایی چون لهب و زبانه آتش قرابت دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بر مفاهیم زبانه کشیدن آتش خالص و شعلههای سوزان دلالت میکنند.
به عربی
در کتابهای لغت عربی مانند لسانالعرب، شواظ به صورت «نارٌ خالصة لا دُخان فيها» یعنی آتش خالصی که دودی در آن نیست معنا شده است.
به فارسی
واژههای هممعنا و برگردانهای فارسی آن شامل زبانه آتش، شعله، تف و حرارت شدید هستند که در متون کهن نظم و نثر به عنوان وامواژه ادبی استفاده شدهاند.
در قرآن
این واژه تنها یکبار در قرآن کریم و در سوره الرحمن آیه ۳۵ آمده است: «يُرْسَلُ عَلَيْكُمَا شُوَاظٌ مِنْ نَارٍ وَنُحَاسٌ فَلَا تَنْتَصِرَانِ» که به فرستاده شدن شعلههای آتش بیدود و مس گداخته بر جن و انس اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل شواظ
«شواظ» واژهای عربی با بار تصویری بسیار قوی است که به طور دقیق به شعله خالص، شدید و سوزان آتش بدون دود اشاره دارد. این کلمه به عنوان یک وامواژه قدیمی وارد زبان و ادبیات فارسی شده و در متون تفسیری و ادبی کاربرد یافته است.
در ادبیات کهن فارسی، شواظ نمادی از خشم، قهر، عذاب شدید و سوزانندگی بیامان به شمار میرود؛ به طوری که شاعرانی مانند اوحدی مراغهای از آن برای توصیف شرارههای غضب و قهر استفاده کردهاند.