یعنی چه
واژه «اصبره» در لغت عرب دو کاربرد عمده دارد؛ نخست به عنوان اسم جمع برای گوسفندان و شترانی که به سفرهای دور فرستاده نمیشوند و شب به خانه بازمیگردند. دوم به عنوان فعل تعجب (أَصْبِرَ) از ریشه صبر به معنی «چقدر شکیبا است» یا «چه چیز او را بااستقامت کرده است».
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول، کلمه اصبره یک واژه ۵ حرفی است که به عنوان گله یا احشام مقیم در خانه شناخته میشود.
به انگلیسی
برای مفهوم اسمی آن از اصطلاح احشام مقیم و برای مفهوم قرآنی و فعلی آن از تعابیر مربوط به میزان شکیبایی استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه خالص عربی دارد و در متون کهن به چارپایانی که به مناطق دور دست کوچ داده نمیشوند اطلاق میگردد.
به ترکی
معادل دقیقی برای اصطلاح کهن دامداری عربی در ترکی وجود ندارد، اما برای وجه فعلی آن از تعابیر شکیبایی استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه در زبان فارسی به معنای گله گوسفند یا شتر مقیم در وطن است که به جاهای دور فرستاده نمیشود؛ همچنین در حالت فعلی به معنای میزان بالای بردباری و تعجب از شکیبایی است.
در قرآن
خود واژه «اصبره» به صورت اسم مستقل در قرآن نیست، اما شکل فعلی آن همراه با ضمیر در آیه ۱۷۵ سوره بقره به صورت «فَمَا أَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ» آمده است که یعنی: «پس راستی چقدر در برابر آتش دوزخ شکیبایند!» یا «چه چیز آنان را بر آتش چنین جسور کرده است؟»
جمعبندی و توضیح کامل اصبره
واژه «اصبره» اصالتاً یک لغت عربی از ریشه «ص-ب-ر» است که در زبان فارسی معیار امروز به عنوان یک کلمه مستقل و رایج کاربرد چندانی ندارد. در لغتنامههای کهن، این کلمه دو وجه معنایی متمایز دارد؛ در وجه اول که اسمی است، به گله، شتران و گوسفندانی گفته میشود که در نزدیکی محل سکونت چرانده میشوند و به سفرهای دور کوچ نمیکنند.
در وجه دوم که ساختار فعلی دارد، به عنوان فعل تعجب به کار میرود. این ساختار ساختار دقیقاً در قرآن کریم (سوره بقره) به کار رفته و به شگفتی از میزان پایداری یا جسارت گناهکاران در برابر آتش دوزخ اشاره دارد. بنابراین، بسته به زمینه متن، معنای آن بین یک اصطلاح کهن دامداری یا تعجب از شکیبایی متغیر است.