یعنی چه
«صفت دغل» به ویژگی یا رفتاری اشاره دارد که همراه با مکر، حیله، تزویر و تقلب باشد. این واژه برای توصیف اشخاص، سکههای ناخالص (سکه دغل) یا رفتارهای منافقانه که ظاهر فریبنده و باطنی آلوده دارند به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت دَغَل (da-ghal) با فتح هر دو حرف اول و دوم است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «صفت دغل» میتواند به عنوان کلید یا راهنمایی برای رسیدن به پاسخهای ۶ حرفی یا معادلهای آن نظیر مکار و فریبکار استفاده شود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم دغل و فریبکاری از صفتهایی استفاده میشود که بر نادرستی و پنهانکاری دلالت دارند.
به عربی
ریشه این واژه عربی است و در زبان مبدأ نیز به معنای تباهی، فریب و با نیرنگ وارد شدن کاربرد دارد.
به فارسی
در زبان فارسی واژههای همارز بسیاری برای این صفت وجود دارد؛ از جمله: حقهباز، خائن، مکار، مزور، دغلکار، قلاش و دغا که همگی بر دوچهرگی و رفتار فریبکارانه دلالت میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل صفت دغل
واژه «دغل» یک صفت اخلاقی منفی با ریشه عربی است که از دیرباز وارد زبان و ادبیات فارسی شده است. این کلمه در متون کهن نظیر اشعار حافظ، مولوی و تاریخ بیهقی به وفور در معنای مکر، تزویر و دورویی به کار رفته و نشاندهنده شخصی است که ظاهرش با باطنش همخوانی ندارد.
در فرهنگ عامه و زبان روزمره، این واژه علاوه بر توصیف افراد حیلهگر، برای اشیاء مخدوش یا ناخالص (مانند پول و سکه تقلبی) نیز کاربرد داشته است. اگرچه خود واژه دغل به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده، اما مفاهیم هممعنی آن مانند نفاق و خدعه مکرراً مورد تقبیح قرار گرفتهاند.
در کل، صفت دغل نمایانگر نمادی از بیاعتمادی، فساد اخلاقی و رفتارهای غرضآلود در روابط اجتماعی، معاملی و سیاسی است که متضاد واژههایی همچون درستکار، صادق و مخلص قرار میگیرد.