یعنی چه
حسبلة یک اصطلاح واژهسازی اختصاری (نَحت) در زبان عربی است و به معنای بر زبان آوردن عبارت «حَسْبِيَ اللَّه» یا «حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيل» به منظور ابراز توکل و کفایت خداوند در امور زندگی است.
تلفظ
این واژه به صورت حَسْبَلَه تلفظ میشود که مصدر فعلِ رباعی مجرد «حَسْبَلَ - یُحَسْبِلُ» در زبان عربی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای این اصطلاح خاص عبارات توصیفی مربوط به توکل و کفایت خداوند استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و از نوع مصدرهای جعلی یا تراشیده شده از یک عبارت کامل است.
به فارسی
در زبان فارسی معادل تککلمهای دقیقی برای آن وجود ندارد، اما به عنوان یک اصطلاح دینی به معنای «حسبیاللهگویی»، «اکتفاء به خدا» و «ذکر توکل» ترجمه و شناخته میشود.
در قرآن
خود کلمه ساختگی «حسبلة» در متن قرآن مجید به کار نرفته است؛ اما عبارت مبنای آن یعنی «حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ» در آیه ۱۷۳ سوره آلعمران و عبارات مشابه برای تأکید بر توکل به خدا مکرراً ذکر شدهاند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات اسلامی، حسبله نماد واگذاری تمام امور به خداوند، بریدن از خلق، سپر دفاعی مؤمن در برابر سختیها و ترسها، و رسیدن به آرامش قلبی با تکیه بر قدرت الهی است.
جمعبندی و توضیح کامل حسبلة
کلمه «حَسْبَلَه» یک اصطلاح ساختگی و اختصاری (نَحت) در زبان عربی است که درست مانند بسمله (گفتن بسمالله) یا حمدله (گفتن الحمدلله) از ادغام حروف عبارت «حَسْبِيَ اللَّه» به وجود آمده است. این واژه در لغت به معنای تکرار و بر زبان آوردن ذکرِ «خدا برای من کافی است» میباشد و ریشه سه حرفی آن (ح-س-ب) به مفاهیمی چون حساب کردن و کفایت اشاره دارد.
اگرچه خود این واژه پنجحرفی در متن قرآن نیامده، اما عبارت پایهای آن در آیاتی مانند آیه ۱۷۳ سوره آلعمران به عنوان عالیترین مظهر ایمان تجلی یافته است. در فرهنگ اسلامی و عرفانی، حسبله نمادی از توکل مطلق به خداوند، پناه بردن به خالق در هنگام مظلومیت و شداید، و بریدن امید از تمام مخلوقات به شمار میرود.