یعنی چه
«در لفافه گفتن» به معنای آن است که گوینده منظور خود را بهطور صریح و مستقیم ابراز نکند، بلکه آن را در پوشش کلمات، کنایهها یا اشارات قرار دهد تا مخاطب خودش اقدام به رمزگشایی و فهم مطلب کند.
تلفظ
تلفظ این عبارات به صورت «در لِفافه گفتن» (dar lefāfe goftan) است که واژهٔ لفافه از ریشهٔ عربی لَفّ به معنی پیچیدن گرفته شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع «در لفافه گفتن» با ۱۱ حرف است. همچنین ممکن است از پاسخهای جایگزینی مانند سربسته گفتن یا کنایه زدن استفاده شود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی عبارات متعددی برای این مفهوم وجود دارد؛ از جمله To speak indirectly یا To speak in riddles که به معماگونه حرف زدن اشاره دارد.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این اصطلاح شامل کنایهآمیز گفتن، پوشیده سخن گفتن، تلویحی سخن گفتن، پنهانگویی و مجملگویی است که همگی در برابر اصطلاحات متضادی مانند صریح گفتن و بیپرده حرف زدن قرار میگیرند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، این اصطلاح نمادِ پنهانسازی حقیقت عریان، رعایت ادب در بیان مصلحتآمیز، و پرهیز از صراحت لهجه در گفتارهای حساس یا سیاسی است. این مفهوم شبیه به داشتن یک نقاب یا حجاب روی سخن است که در قرآن نیز از آن به عنوان «لحن القول» یاد شده است.
جمعبندی و توضیح کامل در لفافه گفتن
اصطلاح «در لفافه گفتن» یکی از آرایههای رفتاری و زبانی در فرهنگ ایرانی است که ریشه در ترکیب حرف اضافه فارسی با واژه عربی «لفافه» (به معنی غلاف و پوشش) دارد. این عبارت استعارهای است از پیچیدن سخن در میان کلمات دیگر، به طوری که معنای اصلی مستقیماً جلوهگر نشود و شنونده مایل یا مجبور به رمزگشایی از کلام گوینده باشد.
این روش سخن گفتن در روابط اجتماعی، ادبیات و حتی سیاست کاربرد فراوان دارد؛ گاهی برای رعایت ادب و حیا به کار میرود تا از تندی کلام کاسته شود (مانند ضربالمثل به در میگویند تا دیوار بشنود) و گاهی نیز برای فرار از تبعات صراحت بیان استفاده میشود. در مقابل این اصطلاح، مفاهیمی چون پوستکنده حرف زدن یا بیپرده گفتن قرار دارند.