یعنی چه
این عبارت یک صفت مرکب (عربی-فارسی) است و به ویژگی مادهای اشاره دارد که پتانسیل بالایی برای واکنش سریع با اکسیژن، ایجاد احتراق و زبانه کشیدن شعله دارد. معمولاً در توصیف گازها، مایعات سوختنی و مواد شیمیایی خطرناک به کار میرود.
تلفظ
این ترکیب با کسرۀ اضافه خوانده میشود: قابلِ (ghā-bel-e) اشتعال (esh-te-'āl).
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به کلماتی مانند روشنشدنی، مشتعلشدنی یا مواد خطرزای آتشگیر، از این عبارت ۱۰ حرفی یا مترادفهای آن استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای Flammable و Inflammable هممعنی هستند و هر دو به مواد آتشگیر اشاره دارند.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای مواد با قابلیت آتشگیری بالا از ترکیب این دو واژه استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی که به جای این ترکیب عربی-فارسی میتوان به کار برد، شامل واژگانی چون آتشگیر و اشتعالپذیر است.
جمعبندی و توضیح کامل قابل اشتعال
عبارت «قابل اشتعال» یک صفت مرکب کاربردی در زبان فارسی است که از ترکیب واژه اسم فاعل «قابل» (عربی از ریشه قبل) و اسم مصدر «اشتعال» (عربی از باب افتعال و ریشه شعل) به همراه کسرۀ اضافه ساخته شده است. این اصطلاح دقیقاً به معنای داشتن توانایی و آمادگی برای آتش گرفتن و زبانه کشیدن است و به طور گسترده در صنایع، ایمنی و آزمایشگاهها برای مشخص کردن مواد پرخطر نظیر گازها و سوختها استفاده میشود.
اگرچه خود این ترکیب به صورت مستقیم در متن قرآن مجید نیامده است، اما ریشههای استعاری آن (مانند اشتعال موی سر در پیری) و مفاهیم مرتبط با مواد آتشگیر (مانند وقود به معنای سوخت یا قطران به معنای ماده سیاه و آتشگیر دوزخیان) در آیات مختلف به چشم میخورد. در سیستمهای بینالمللی ایمنی، علامتی به شکل شعله آتش درون لوزی حاشیه قرمز، نماد رسمی این مفهوم است.