یعنی چه
«با خوش طینتی» به معنای همراه بودن با نیکسرشتی، پاکنهادی، خوشقلبی و اصالت درونی است. این واژه به ویژگیهای اخلاقی مثبت و درونمایهٔ نیکوی یک انسان اشاره دارد که رفتارهایش برآمده از خمیره و ذات پاک اوست.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت «با» (حرف اضافه) به همراه «خوشطینتی» است که به صورت bā-xoš-tīnati خوانده میشود. واژه طینت در اصل عربی است و حرف طاء آن با کسره تلفظ میگردد.
در جدول
پاسخ دقیق جدول برای این عبارت ۱۰ حرفی خودِ «با خوش طینتی» است. از معادلهای دیگر آن در جدول میتوان به نیکسرشتی و پاکنهادی اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم خوشطینتی و صفات مرتبط با آن از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مفهوم طینت و سرشت پاک با واژگانی چون سریره و نفس ترکیب شده و عبارات فوق را میسازد.
به فارسی
معادلهای اصیل و واژگان جایگزین فارسی برای این مفهوم شامل نیکسرشتی، خوشخویی، خوشقلبی، نیکنهادی و پاکطینتی هستند که همگی بر پاکی درون دلالت دارند.
جمعبندی و توضیح کامل با خوش طینتی
واژهٔ «با خوش طینتی» یک ترکیب صفتساز در زبان فارسی است که از پیشوند «با» به همراه ترکیب وصفی-مصدری «خوشطینت» تشکیل شده است. واژه «طینت» ریشهای عربی دارد که در اصل به معنای گل و خمیره اولیه است، اما در ادبیات و فرهنگ فارسی مجازاً به معنای جِبلّت، خلقت، سرشت و ذات انسان به کار میرود. بنابراین، کسی که با خوشطینتی رفتار میکند، کارهایش برخاسته از یک باطن پاک و بیغش است.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، نماد خوشطینتی را معمولاً به «آب زلال» یا «آینهٔ بیغبار» تشبیه میکنند؛ چرا که درون و بیرون فرد خوشطینت یکسان است و خیرش بدون منت به دیگران میرسد. این مفهوم در متون اخلاقی و عرفانی در کنار صفاتی چون شریف، نجیب و سلیمالنفس قرار میگیرد.
اگرچه خود این واژه به صورت مستقیم در قرآن کریم نیامده است، اما جوهره و مفهوم آن با تعابیر عمیقی مانند «قَلْبٍ سَلِیم» (قلب پاک و بیعیب) و «سَلیمُ الصَّدر» (سینهٔ بیکینه) کاملاً همخوانی دارد و نشاندهنده فطرتی سالم و انسان مدار اخلاق است.