یعنی چه
واژهٔ «اقباح» مصدری عربی از باب افعال است که در زبان و متون ادبی فارسی به معنی زشت جلوه دادن، زشتکاری کردن، یا کاری را ناپسند و قبیح شمردن به کار میرود.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت اِقْباح (با کسر همزه و سکون قاف) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ «اقباح» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «زشتکاری» یا «ناپسند شمردن» کاربرد دارد و کلمهای ۵ حرفی است.
به عربی
در زبان عربی معاصر برای رساندن این مفهوم از مصدرهایی مانند تقبیح یا افساد استفاده میشود که با ریشهٔ اصلی آن همپوشانی دارند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی و واژگان جایگزین برای این کلمه شامل زشتکاری، نکوکاریزدایی، ناپسند دانستن و وقاحت است.
در قرآن
خودِ کلمهٔ «اقباح» به این صورت مصدری در قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما مشتقات دیگر همخانوادهٔ آن از ریشه «ق-ب-ح» مانند «الْمَقْبُوحِينَ» (به معنی راندهشدگان و زشتشدگان) در سوره قصص آیه ۴۲ به کار رفته است.
نماد چیست
واژهٔ «اقباح» یک مفهوم انتزاعی و لغوی مربوط به رفتار، قضاوت اخلاقی و ارزشگذاری است؛ بنابراین نماد مادی، ظاهری یا نشانهشناختی خاصی در فرهنگها ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل اقباح
واژهٔ «اقباح» یک مصدر عربی از باب افعال و از ریشهٔ سهحرفی «قبح» است که به متون ادبی و فقهی زبان فارسی راه یافته است. این کلمه در لغت به معنای زشت آوردن، زشتکاری کردن و ناپسند دانستن یک عمل یا رفتار است. در واقع، وقتی کسی کار شخص دیگری را قبیح و بد جلوه میدهد یا خود مرتکب عمل ناپسندی میشود، مفهوم اقبال در متن شکل میگیرد.
از نظر ساختاری این واژه ۵ حرف دارد و در حل جدولهای کلمات متقاطع معمولاً با تعابیری مثل «تقبیح» یا «زشتکاری» همتراز است. اگرچه خود این لفظ مصدری در متن قرآن کریم یافت نمیشود، اما ریشه و مشتقات آن نظیر «المقبوحین» برای اشاره به مطرودان و زیانکاران در آیات الهی کاربرد داشته است که نشاندهندهٔ بار معنایی منفی و نکوهشگر این واژه است.