یعنی چه
این واژه مصدری چهارحرفی (رباعی مجرد) در زبان عربی است و به معنای زرد کردن، رنگآمیزی پارچه و لباس با زعفران، یا خوشطعم و معطر کردن غذا به وسیله زعفران به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت مکسور در فاء و ساکن در عین است: زَعْفَرَة. در حالت وقف در زبان عربی، تای تأنیث پایانی به صورت هاء غیرملفوظ (زعفره) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به عنوان یک کلمه ۵ حرفی مستقیماً «زعفرة» یا «زعفره» است که به معنای زعفرانزدن یا زرد کردن چیزی اشاره دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این مصدر، از واژگانی که به فرآیند رنگآمیزی یا طعمدهی با گیاه زعفران اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که خود واژه ریشه عربی دارد، در لغتنامههای عربی به عنوان اصطلاحی برای زرد شدن یا تزیین و معطر کردن جامهها و غذاها با زعفران معنا میشود.
به فارسی
معادل مستقیم این مصدر عربی در زبان فارسی، ترکیبهای فعلی مانند «زعفرانی کردن»، «زعفرانزدن به غذا» یا «صبغ کردن و رنگآمیزی با زعفران» است.
جمعبندی و توضیح کامل زعفرة
واژه «زعفرة» یک مصدر رباعی مجرد در زبان عربی است که از ریشه چهارحرفی (ز-ع-ف-ر) مشتق شده است. این کلمه به طور دقیق به معنای آمیختن غذا با زعفران، معطر کردن طعام یا رنگآمیزی لباس و پارچه با رنگ زرد زعفرانی است. در زبان فارسی معیار، این واژه به عنوان یک مدخل مستقل و رایج کاربرد چندانی ندارد و بیشتر در متون کهن فقهی، حدیثی یا پزشکی سنتی (در بررسی احکام لباسهای مُزعفَر یا خواص درمانی) به چشم میخورد.
نکته جالب در ریشهشناسی این واژه آن است که خود کلمه «زعفران» اصالتاً از واژه پارسی باستان «زرپران» (به معنی گلی با پرهای شبیه زر) گرفته شده که پس از ورود به زبان عربی معرب گشته و بعدها مصدرهایی مانند زعفرة از روی آن ساخته شده است. بنابراین این کلمه نمونهای از واژگان وامگرفته شده و دگرگونشده میان دو زبان است.
این واژه یا مشتقات آن در متن قرآن کریم به کار نرفتهاند، اما به دلیل پیوند ناگسستنی با گیاه ارزشمند زعفران، در بستر فرهنگی همواره تداعیکننده مفاهیمی چون شادی، ثروت، اصالت و طراوت بوده است. در مسابقات جدول نیز به عنوان یک کلمه ۵ حرفی با مفهوم زعفرانی کردن شناخته میشود.