یعنی چه
این واژه به عنوان یک صفت مرکب، به فرد، مکان یا وضعیتی اشاره دارد که غرق در مواهب، روزی فراوان و اسباب آسایش و رفاه مادی یا معنوی است.
تلفظ
تلفظ واژه به صورت فتحه روی فاء و راء (فَراوان) و کسره روی نون و سکون روی عین (نِعْمَت) خوانده میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول با موضوع دارنده برکت زیاد، واژه اصلی ۱۰ حرفی است.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم در انگلیسی از عباراتی که نشاندهنده وفور نعمت و رفاه هستند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و جایگزینهای مأنوس این عبارت در زبان فارسی شامل واژگانی چون متنعم، مخصب، خوشروزگار و با برکت است.
در قرآن
هرچند خود این ترکیب فارسی در متن قرآن نیست، اما مفهوم آن در آیاتی چون «وَأَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظَاهِرَةً وَبَاطِنَةً» (لقمان/۲۰) به معنای فراوان کردن مواهب آشکار و پنهان، کاملاً تجلی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل فراوان نعمت
ترکیب «فراوان نعمت» یک صفت مرکب ساختارمند در زبان فارسی است که از درآمیختن واژه اصیل ایرانی «فراوان» (برآمده از ریشه پهلوی fravān) و واژه عربی «نعمت» (از ریشه نعم) پدید آمده است. این اصطلاح برای توصیف وضعیت یا افرادی به کار میرود که از مواهب مادی، روزی گسترده و برکات معنوی به حد وفور برخوردارند و زندگی مرفه و آرامی را تجربه میکنند.
در فرهنگ اسلامی و ایرانی، مفهوم فراوانیِ نعمت پیوند عمیقی با شکرگزاری و نزول برکات الهی دارد. اگرچه عین این عبارت فارسی در متون قرآنی یافت نمیشود، اما تجلی معنایی آن در مفاهیمی چون «إسباغ نعمت» (کامل و فراوان کردن روزی) و آیات متعددی که به غیرقابل شمارش بودن مواهب خداوند اشاره دارند، به وضوح مشهود است.
این واژه در ادبیات و عرفان نیز نمادی از بهشت، باران رحمت، و سفرههای گشاده و پربرکت به شمار میآید. در حل جدولهای کلمات متقاطع، این ترکیب دهحرفی به عنوان پاسخ دقیق برای نشان دادن متمول بودن، فراخنعمت بودن و پربرکت بودن جایگاه ویژهای دارد.