یعنی چه
نجسکننده به صفت یا عاملی اطلاق میشود که پاکی چیزی را از بین میبرد و آن را آلوده به نجاست میکند. در اصطلاح فقهی و دینی، هر آنچه که باعث تنجیس (ناپاک شدن) اشیاء پاک شود، نجسکننده یا مُنجِّس نامیده میشود.
تلفظ
این واژه به صورت [نَجَسْکُنَنْدِه] تلفظ میشود که ترکیبی از واژهٔ عربی نَجَس و صفت فاعلی فارسی کننده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ «نجسکننده» دقیقاً ۸ حرف دارد. معادلهای اصلی آن «منجس» یا «ملوث کننده» هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم نجسکننده یا آلودهکننده از واژگانی چون Defiler و Contaminator استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی و متون فقهی، واژهٔ «مُنَجِّس» معادل دقیق و فاعلی نجسکننده است.
در قرآن
ترکیب فارسی «نجسکننده» یا واژهٔ عربی «منجس» در متن قرآن به کار نرفته است؛ اما ریشهٔ آن یعنی واژهٔ «نَجَس» یکبار در آیه ۲۸ سوره توبه (إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ) به معنی ناپاکی معنوی مشرکان آمده است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات دینی، این واژه نماد هر عامل خرابکننده، آلودهکننده و از بینبرندهٔ طهارت و پاکی (خواه ظاهری و خواه باطنی و معنوی) است.
جمعبندی و توضیح کامل نجس کننده
واژهٔ «نجسکننده» یک صفت فاعلی ترکیبی در زبان فارسی است که از ریشهٔ عربی «نجس» و بن مضارع فعل ساختن/کردن تشکیل شده است. این کلمه در متون لغوی، بهداشتی و بهویژه فقهی کاربرد دارد و به هر عامل یا شیئی اشاره میکند که با سرایت دادن ناپاکی، طهارت شرعی اشیاء دیگر را از بین میبرد.
در لغتنامههای معتبری مانند دهخدا، معادل دقیق عربی آن واژهٔ «مُنَجِّس» ذکر شده است. اگرچه خود این واژه در قرآن کریم به طور مستقیم نیامده، ریشهٔ آن در سورهٔ توبه برای توصیف ناپاکی معنوی به کار رفته است. در عرف عام و زبان ادبی نیز این کلمه به عنوان نمادی از پلیدی، فساد و آلودگیهای مادی و معنوی شناخته میشود.