یعنی چه
واژه مازح در لغت به معنای کسی است که اهل شوخی، خنده و مزاح باشد. این کلمه اسم فاعل از ریشه عربی «م ز ح» است و به فردی متبسم و بذلهگو اشاره دارد که با کلام خود موجب نشاط دیگران میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح میم و کسر زاء به صورت «مازِح» است که در زبان فارسی معمولاً به سکون حرف آخر خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه مازح به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «شوخطبع»، «بذلهگو» یا «مزاحکننده» به کار میرود و یک واژه ۴ حرفی است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم مازح در زبان انگلیسی، بسته به لحن و موقعیت کلام، میتوان از صفات و اسامی مربوط به شوخطبعی استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل کلماتی چون شوخ، بذلهگو، خوشطبع، هزلگو و لاغکننده است که همگی بر اتمام جدیت در گفتار دلالت دارند.
نماد چیست
این کلمه نمادگرایی سنتی یا اسطورهای خاصی ندارد، اما در فرهنگ عمومی و ادبیات کنایه از افراد سرخوش، مایه نشاط مجالس و کسانی است که رویکردی سختگیرانه به زندگی ندارند.
جمعبندی و توضیح کامل مازح
واژه «مازح» یک وامواژه عربی در زبان فارسی است که از ریشه ثلاثی «م ز ح» مشتق شده و به معنای فرد شوخطبع و بذلهگو است. این کلمه در مقابل صفاتی چون جدی، عبوس و خشکطبع قرار میگیرد و به کسی اطلاق میشود که با کلام شیرین و رفتاری صمیمانه، فضای اطرافیان را شاداب میکند.
در فرهنگ لغات و کتب ادبی، مازح به عنوان فردی مداعب و خوشمشرب شناخته میشود که مزاح او بیآزار است. شایان ذکر است که این کلمه و ریشه آن در متن قرآن کریم به کار نرفتهاند و در زبان فارسی نیز بیشتر کاربرد ادبی و نوشتاری دارد.
باید توجه داشت که واژگانی چون مزاح، ممازحه و مزاح کردن با مازح همخانواده هستند؛ اما کلماتی مانند «مزاحم» علیرغم شباهت ظاهری، از ریشه زحمت بوده و هیچ ارتباط معنایی یا لغوی با این واژه ندارند.