یعنی چه
این عبارت نام کتابی برجسته از سید مرتضی علمالهدی است. «الشافی» به معنای شفادهنده، عافیتبخش یا کلامی است که با ارائه پاسخهای قاطع، شبهات و تردیدها را برطرف میکند و «الإمامة» به رهبری و پیشوایی جامعه اسلامی اشاره دارد. در مجموع، عنوان کتاب به معنای اثری است که در تبیین و اثبات مسئله امامت، نقش درمانکننده فکری و اقناعکننده دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت با رعایت قواعد ادغام زبان عربی (تبدیل ال به شین در الشافی) به صورت «اَشـشٰافِی فِی الْاِماٰمَه» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت به عنوان پاسخ پرسشهایی نظیر «اثر کلامی مهم سید مرتضی» یا «کتاب شفابخش در باب امامت» کاربرد دارد و دقیقاً از ۱۵ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در منابع انگلیسی، این اثر با آوانویسی نام عربی آن یا با ترجمه توصیفی به معنای رساله شفابخش/کافی در باب دکترین امامت شناخته میشود.
به عربی
این نام یک عنوان اصیل عربی است که برای وضوح بیشتر در این زبان به صورت «الکتاب الشافی فی موضوع الإمامة» (کتاب شفابخش در موضوع امامت) توصیف میشود.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این عنوان به زبان فارسی «پاسخِ کافی و شفابخش در مسئله امامت» یا «کتاب درمانکننده تردیدها در امر پیشوایی» است.
نماد چیست
این عبارت در حوزه دینپژوهی و تاریخ اندیشه، نماد عقلانیت کلامی تشیع، مناظره مکتوب متقن و توانایی پاسخگویی برهانی به دیدگاههای مخالف در دوران شکوفایی علم کلام است.
جمعبندی و توضیح کامل الشافی فی الامامه
کتاب «الشّافی فِی الإمامة» یکی از ارکان و متون بنیادین کلامی در مذهب تشیع است که توسط دانشمند بزرگ قرن چهارم و پنجم هجری، سید مرتضی علمالهدی (شریف مرتضی) تألیف شده است. این اثر بزرگ در حقیقت یک پاسخنامه و نقضیه علمی، تفصیلی و مستدل بر بخش امامتِ کتاب «المغنی فی ابواب التوحید والعدل» نوشته قاضی عبدالجبار معتزلی است که سید مرتضی در آن با روش عقلی و نقلی به دفاع از جایگاه امامت پرداخته است.
از نظر لغوی، نام این اثر به معنای کلام یا کتابی است که تردیدها را شفا میدهد و پاسخ کافی و اقناعکننده به مخاطب ارائه میکند. این اثر به قدری در تاریخ تفکر شیعه اهمیت دارد که شاگرد برجسته او، شیخ طوسی، بعدها آن را خلاصه کرد و تحت عنوان «تلخیص الشافی» منتشر ساخت که خود به یکی از کتابهای درسی و مرجع در حوزههای علمیه تبدیل شد.
اگرچه خود این ترکیب ساختاری در قرآن کریم به کار نرفته است، اما ریشههای لغوی آن یعنی «شفی/شفا» و «امم/امام» در آیات متعدد قرآن با مضامینی همچون هدایت، شفایافتگی درونی و پیشوایی صالحان مورد استفاده قرار گرفتهاند که به طور غیرمستقیم با محتوا و نام این کتاب پیوند معنایی دارند.