یعنی چه
«قصه حضرت لوط» به ماجرای زندگی و رسالت حضرت لوط (ع)، پیامبر الهی و برادرزاده حضرت ابراهیم (ع) اشاره دارد. او مأمور هدایت مردم شهرهای مؤتفکات (مانند سدوم) شد که به دلیل ارتکاب گناه کبیره همجنسگرایی، آزار مسافران و راهزنی، با نزول عذاب الهی نابود شدند.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت ترکیبی و اضافه به شکل [قِصْـ صَـ هِ حَضْـ رَ تِ لوط] قرائت میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «قصه حضرت لوط» با ۱۰ حرف است و به عنوان نماد عذاب ناگهانی یا شهرهای زیر و رو شده (مؤتفکات) مطرح میشود.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و ادبیات ادیان ابراهیمی، برای اشاره به این ماجرا از عبارات فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان و ادبیات عربی، این واقعه تاریخی و قرآنی با این عبارات شناخته میشود.
به فارسی
معادل صریح فارسی این عبارت، همان «داستان حضرت لوط» یا «سرگذشت لوط پیامبر» است. واژه لوط در ریشه عبری به معنای پوشش و مستور است و در اشتقاق ثانویه عربی به معنای پیوند قلبی و دوستی محکم آمده است.
در قرآن
نام حضرت لوط ۲۷ بار در ۱۴ سوره قرآن (مانند اعراف، هود، حجر و شعراء) آمده است. قرآن به جزئیاتی چون ورود فرشتگانِ مأمور عذاب در قالب جوانان زیبارو، هجوم قوم سرکش، نجات لوط و دخترانش و هلاکت همسرش به همراه قوم تبهکار با بارش سنگهای سجیل اشاره میکند.
جمعبندی و توضیح کامل قصه حضرت لوط
قصه حضرت لوط (ع) یکی از تکاندهندهترین سرگذشتهای قرآنی و تاریخی است که به ماجرای رسالت این پیامبر بزرگوار در شهرهای «مؤتفکات» (از جمله سدوم در اردن/فلسطین کنونی) میپردازد. این داستان فراتر از یک روایت تاریخی، در فرهنگ دینی به عنوان نماد سقوط اخلاقی یک جامعه، ابداع گناهان نوظهور و در پی آن، عذاب قاطع و ناگهانی الهی شناخته میشود که به صورت زیر و رو شدن زمین و بارش سنگ تجلی یافت.
از سوی دیگر، این قصه دربردارنده مفاهیم عمیق اخلاقی و تربیتی است؛ از جمله مهماننوازی و غیرت حضرت لوط در حفظ امنیت مهمانانش (فرشتگان الهی) و همچنین نماد خیانت عقیدتی در خانواده که در شخصیت همسر او متجلی شده است. نکته ریشهشناختی مهم این است که واژه «لواط» یک اشتقاق پسینی از نام قومِ لوط است و نام خود این پیامبر در اصل عبری به معنای مستور یا در عربی به معنای پیوند محکم قلبی با خداوند است.