یعنی چه
آدم معاشرتی در زبان فارسی به فردی گفته میشود که اهل نشستوبرخاست، رفاقت و حشر و نشر با مردم است. این افراد ویژگیهایی چون خونگرمی، مردمداری و سازگاری بالا با محیطهای جدید و افراد ناشناس را از خود نشان میدهند. در روانشناسی مدرن، این مفهوم نزدیکی زیادی با ویژگی برونگرایی دارد.
تلفظ
ترکیب صفت و موصوفی است که «آدم» به فتح دال و «معاشرتی» با پیشم (ضمّه) ميم، الف ممدوده و کسرهٔ ر تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، در صورت درخواست عبارت ده حرفی، خود واژه «ادم معاشرتی» (بدون احتساب فاصله یا همزه) پاسخ اصلی است. همچنین کلماتی نظیر خونگرم، مردمدار و خوشمشرب نیز به عنوان کلمات جایگزین کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به شدت و نوع رفتار، از واژگان متفاوتی استفاده میشود؛ Sociable برای فرد جامعهپذیر، Outgoing برای فرد فعال در روابط و Extrovert برای شخصیتهای برونگرا به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی اصطلاح اِجْتِماعِیّ رایجترین برگردان برای توصیف فردی است که با محیط و مردم جوشش بالایی دارد.
در قرآن
خود صفت «معاشرتی» در متن قرآن نیامده است، اما فعل امر از همین ریشه ثلاثی مجرد (عشر) در آیه ۱۹ سوره نساء به صورت «وَعَاشِرُوهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ» دیده میشود که به رفتار پسندیده و شایسته در خانواده سفارش میکند. همچنین واژه «عَشِیر» به معنای همدم و همنشین در آیه ۱۳ سوره حج به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل ادم معاشرتی
عبارت «آدم معاشرتی» در فرهنگ لغت و مکالمات روزمره فارسی نشاندهنده شخصی است که روابط عمومی قوی دارد و از تنهایی دوری میجوید. ریشه این کلمه به واژه عربی «عشر» بازمیگردد که در باب مفاعله معنای همنشینی و زندگی مشترک به خود گرفته است. در مقابل این واژه، مفاهیمی چون منزوی، گوشهگیر و مردمگریز قرار دارند.
از دیدگاه رفتارشناسی، یک فرد معاشرتی بهراحتی ارتباط برقرار میکند، در گفتگوها پیشقدم میشود و در فعالیتهای جمعی انرژی میگیرد. هرچند امروزه این اصطلاح در روانشناسی با مفهوم برونگرایی گره خورده است، اما در ادبیات کهن ما بیشتر با صفاتی مانند خوشمجلس، دمیساز و مردمدار ستایش شده است.