معنی
«بدیع» از صفات جمالی خداوند است و به معنای آفرینندهای است که موجودات یا پدیدهها را بدون داشتن سابقه، نمونه یا الگو و ماده اولیه از پیش آماده شده، خلق میکند.
یعنی چه
وقتی این عبارت را به کار میبریم، در واقع خدایی را صدا میزنیم که در آفرینش و خلاقیت بیهمتاست و توانایی ایجاد راهحلها و پدیدههای کاملاً نو و بیسابقه را دارد.
تلفظ
این عبارت با کسرِ ذال و سکون کاف در کلمه اول، و فتحِ باء و کسرهٔ کشیده در دالِ کلمه دوم تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، عبارت «ذکر یا بدیع» دقیقاً از ۹ حرف (ذ - ک - ر - ی - ا - ب - د - ی - ع) تشکیل شده است.
به فارسی
معادل و برگردان مستقیم این عبارت به زبان فارسی، جملاتی مانند «ای تازه آفرین» یا «ای پدیدآورنده بدون نمونه پیشین» است.
در قرآن
این صفت خداوند در قرآن کریم در دو آیه ذکر شده است: آیه ۱۱۷ سوره بقره و آیه ۱۰۱ سوره انعام. در این آیات تاکید شده که خداوند آسمانها و زمین را بدون هیچ الگوی قبلی ابداع کرده است.
نماد چیست
در سنت عرفانی و ادعیه اسلامی، این ذکر نماد تقویت قوه خلاقیت، صفای باطن، یافتن راهحلهای بیسابقه برای مشکلات سخت و گشایش در امور گرهخورده به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ذکر یا بدیع
عبارت «ذکر یا بدیع» یکی از اسماءالحسنی و صفات ویژه الهی است که به ویژگی بیهمتای خداوند در آفرینش اشاره دارد. کلمه بدیع از ریشه (ب - د - ع) میآید و به معنای خلق کردن چیزی است که پیش از آن هیچ نمونه، نقشه یا الگوی مشابهی در جهان نداشته است. این صفت الهی در قرآن کریم نیز به صراحت برای آفرینش آسمانها و زمین به کار رفته است تا عظمت قدرت پروردگار را نشان دهد.
در سنتهای عرفانی و کتابهای ادعیه، مداومت بر این ذکر بر اساس باورهای دینی، برای کسانی که به دنبال خلاقیت، گشایش در کارهای فروبسته، الهامهای هنری یا علمی هستند، توصیه شده است. این ذکر در واقع یادآور این حقیقت است که خداوند میتواند از راههایی کاملاً نو و پیشبینینشده، مشکلات را برطرف سازد.