یعنی چه
این کلمه از ترکیب حرف عطف «فَـ» (پس، بنابراین) و فعل امر «اِصْبِرْ» (صبر کن) ساخته شده است که در لغت به معنای حبس نفس، خودنگهداری و پایداری در برابر مشکلات و سختیها دلالت دارد.
متضاد
مفاهیمی که در نقطه مقابل شکیبایی و پایداری مقتدرانه قرار دارند و نشاندهنده کمطاقتی هستند.
تلفظ
به دلیل اتصال حرف عطف به فعل امر، همزه وصلِ ابتدای فعل تلفظ نمیشود و به صورت روان «فَصْبِرْ» خوانده میشود.
به انگلیسی
عبارات معادل در زبان انگلیسی که مفهوم امر به شکیبایی و پایداری را منتقل میکنند.
به عربی
ریشه این واژه عربی (ص ب ر) از ثلاثی مجرد است که در نوشتار اصیل عربی با همزه وصل نوشته میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق این عبارت در زبان و ادبیات فارسی، دعوت به بردباری، پایداری مقتدرانه و عدم تسلیم در برابر ناملایمات است.
در قرآن
این عبارت بارها در قرآن کریم خطاب به پیامبر اسلام (ص) و مؤمنان آمده است؛ از جمله در آیه ۳۵ سوره احقاف و همچنین آیه ۵ سوره معارج که میفرماید «فَاصْبِرْ صَبْراً جَمِیلاً» (پس صبر کن صبری جمیل و زیبا).
جمعبندی و توضیح کامل فصبر
واژه «فصبر» یک عبارت قرآنی و متون دینی است که از ترکیب حرف عطف و فعل امر ساخته شده و به معنای «پس شکیبایی کن» است. این کلمه در فرهنگ اسلامی فراتر از یک توصیه ساده، به عنوان نماد پایداری مقتدرانه، تسلیم نشدن در برابر سختیها و ایستادگی در مسیر هدف شناخته میشود.
در ادبیات فارسی نیز این اصطلاح برای ترغیب به بردباری و خویشتنداری در مواجهه با ناملایمات روزگار کاربرد دارد و کلید پیروزی و گشایش در امور تلقی میگردد.