یعنی چه
حکایتهای لافونتن مجموعهای شامل ۲۴۳ فابل (داستان از زبان حیوانات) منظوم و اخلاقی است که توسط ژان دو لا فونتن، نویسنده بزرگ فرانسوی، بین سالهای ۱۶۶۸ تا ۱۶۹۴ میلادی به نگارش درآمده است. این داستانها با نقد هوشمندانه جامعه، رفتارهای انسانی را در قالب ماجراهای حیوانات به تصویر میکشند.
تلفظ
عبارت «حکایتهای لافونتن» در زبان فارسی به صورت [حِ کایَ تْ هایِ لا فونْ تِن] تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «حکایت های لافونتن» با ۱۵ حرف است. از دیگر تعابیر مشابه میتوان به فابلهای لافونتن یا افسانههای لافونتن اشاره کرد.
به انگلیسی
معادل معروف بینالمللی این اثر ادبی در زبان انگلیسی La Fontaine's Fables نام دارد.
به فارسی
در برگردانها و ادبیات فارسی، این اثر علاوه بر «حکایتهای لافونتن»، با نامهای «قصههای لافونتن» و «افسانههای لافونتن» نیز شناخته میشود. ریشه بخش اول (حکایت) عربی و بخش دوم (لافونتن) فرانسوی به معنای چشمه است.
نماد چیست
این اثر در ادبیات جهان نماد نقد غیرمستقیم ساختار قدرت و آموزش اخلاق به توده مردم با زبان استعاره است. در این داستانها هر حیوان نماد یک ویژگی است؛ مثلاً روباه نماد مکر و چاپلوسی، و زاغ نماد غرور و زودباوری به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل حکایت های لافونتن
حکایتهای لافونتن یکی از شاهکارهای ادبیات کلاسیک فرانسه و جهان است که توسط ژان دو لا فونتن در قرن هفدهم میلادی سروده شده است. این مجموعه ارزشمند شامل ۲۴۳ حکایت منظوم است که بیشتر شخصیتهای آن را حیوانات تشکیل میدهند. نویسنده با استفاده از سبک فابل (داستانپردازی از زبان حیوانات)، به شکلی هوشمندانه و با چاشنی طنز و کنایه، به نقد رفتار انسانها، ضعفهای اخلاقی جامعه و ساختار سیاسی عصر خود پرداخته است.
نکته جالب توجه در مورد این اثر، ریشههای کهن و شرقی آن است؛ لا فونتن در خلق این شاهکار صراحتاً از منابعی چون کتاب کلیله و دمنه (انوار سهیلی) و همچنین افسانههای ایزوپ یونانی الهام گرفته است. داستانهای معروفی همچون «روباه و زاغ» یا «مسابقه خرگوش و لاکپشت» که در کتابهای درسی ایران نیز جای گرفتهاند، برگرفته از همین مجموعه هستند و به نمادی از حکمت عامیانه و پندهای اخلاقی واقعگرایانه در فرهنگهای مختلف تبدیل شدهاند.