یعنی چه
واژه شلمون یک اسم خاص (علم) متعلق به اشخاص در کتاب مقدس (عهد عتیق) است. او پسر نحشون و پدر بوعز بوده و از اجداد پادشاه داوود به شمار میرود. در ریشه عبری، این نام به معنای «صلحآمیز» یا «لباس» تعبیر شده است.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت فَتْحه روی شین و سکون روی لام یعنی «شَلْمون» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و طراحان سوال، این کلمه معمولاً به عنوان «جَد اعلای حضرت داوود» یا «از اعلام کتاب مقدس» پرسیده میشود که پاسخ آن یک کلمه ۵ حرفی است.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و ترجمههای کتاب مقدس، این نام به صورت Salmon نگارش میشود.
به عربی
در ترجمههای عربی عهد عتیق از همین رسمالخط استفاده میشود؛ هرچند در لغت عامه گاه با صلمون یا سلیمان خلط میگردد.
به فارسی
به دلیل اسم خاص بودن، این واژه معادل لغوی یا مترادف مستقیم در زبان فارسی ندارد و صرفاً به عنوان یک نام تاریخی و دینی شناخته میشود.
نماد چیست
در تبارشناسی مسیحیت و یهودیت، شخصیت شلمون نمادی از حلقه پیوند شجرهنامه پادشاهی داوود و تجلی وفاداری به عهد الهی در نسلهای متوالی است.
جمعبندی و توضیح کامل شلمون
واژه شلمون در زبان فارسی یک واژه عام با ریشه زبانشناختی بومی نیست، بلکه یک اسم خاص (علم) وارداتی از فرهنگ و متن کتاب مقدس (عهد عتیق) است. این نام در اصل ریشه عبری دارد و به شخصیتی تاریخی اشاره میکند که پسر نحشون، همسر راحاب و پدر بوعز بود و در تبارشناسی، جد اعلای حضرت داوود محسوب میشود.
از نظر معنایی در زبان مبدأ، این واژه با مفاهیمی چون «صلحآمیز» یا «پوشش و لباس» پیوند دارد و همریشه با واژگانی نظیر شلوم (سلام) است. در ادبیات جدولنویسی فارسی، شناخت این کلمه صرفاً جنبه اطلاعات عمومی و تاریخ ادیان دارد و به عنوان یک پاسخ ۵ حرفی برای نسبتهای فامیل عهد عتیق کاربرد دارد.