یعنی چه
سنگ آسمانی یک ترکیب وصفی و اسم مرکب است؛ به جرمی اطلاق میشود که از فضای بیرونی و ماورای جو زمین، وارد اتمسفر شده و پس از تحمل حرارت شدید ناشی از اصطکاک با هوا و سوختن بخشی از آن، باقیماندهاش بر سطح زمین سقوط میکند.
تلفظ
این واژه به صورت فتح سین و سکون نون و گاف در کلمه اول (سَنگ)، و با مد آلف، سکون سین و میم در کلمه دوم (آسْمانی) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این پرسش با توجه به تعداد حروف درخواستی میتواند واژههایی چون «سنگ آسمانی» (۹ حرف)، «شهابسنگ»، «شخانه» یا «حجر سماوی» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی به جرمی که به زمین فرود آمده Meteorite میگویند. جرم در حال سوختن در جو را Meteor (شهاب) مینامند. همچنین در زبان ترکی به آن Göktaşı و در عربی نَیزَک یا حَجَر سَمٰاوی اطلاق میشود.
به فارسی
واژه «سنگ آسمانی» خود کاملاً اصیل و فارسی است که از دو بخش اوستایی/پهلوی (سنگ در پهلوی sang و آسمان در پهلوی āsmān) تشکیل شده است. مترادفهای فارسی و رایج آن در ادبیات علمی و کهن شامل شهابسنگ، شخانه، حجر سَماوی، حجرالصواعق، حجارةالجو و شهاب ثاقب است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه، اساطیر و نمادشناسی ملل، سنگ آسمانی نمادی از پیامآور غیب، خشم یا هدیه خدایان، تغییرات ناگهانی و سرنوشتساز و همچنین روشنایی در دل تاریکی است. در دوران باستان به دلیل وجود آهن در برخی از آنها، این سنگها را مقدس میدانستند.
جمعبندی و توضیح کامل سنگ آسمانی
سنگ آسمانی یا شهابسنگ به بقایای اجرام فضایی گفته میشود که پس از عبور از جو زمین و تحمل حرارت و اصطکاک شدید، نابود نشده و بر سطح سیاره فرود میآیند. این واژه در زبان فارسی ریشهای کهن دارد و اجزای آن به دوران پهلوی و اوستایی بازمیگردد.
در فرهنگها و ادیان مختلف، از جمله در آیات قرآن کریم، به پدیدههای مرتبط با سقوط این سنگها و درخشش آنها در آسمان (تحت عناوینی چون شهاب ثاقب یا کِسْفاً مِنَ السَّمَاءِ) اشاره شده است. این پدیده در ادبیات اساطیری نیز همواره نمادی از دگرگونیهای ناگهانی، پیامهای ماورایی و تقدس بوده است.