یعنی چه
واژهٔ «آفریدهشدگان» (با نگارش صحیح آفریدهشدگان) به تمامی موجودات، انسانها و کائناتی دلالت دارد که توسط خالق پدید آمدهاند. این کلمه مفهوم عموم خلایق و تکتک پدیدههای عالم هستی را در بر میگیرد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «آفْ رِ دِ شُ دِ گان» است که از ترکیب اسم مفعول «آفریده» و پسوند جمع «گان» ساخته شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، اگر پرسش دربارهٔ کائنات یا موجوداتِ خلقشده با تعداد حروف بالا باشد، پاسخ «افریده شدگان» (بدون احتساب فاصله یا کلاه آ در ساختار سنتی جدول) مد نظر است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم از واژهٔ Creatures برای عموم مخلوقات و عبارت Created beings برای اشارهٔ دقیقتر به موجودات آفریدهشده استفاده میشود.
در قرآن
خود واژهٔ آفریدهشدگان به دلیل اصالت پارسی در متن عربی قرآن نیست؛ اما در ترجمههای معتبر، به عنوان معادل دقیق کلماتی نظیر «الْخَلْق»، «الْخَلائِق» و «الْبَرِیَّة» (مانند آیهٔ أُولَئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ) به کار میرود.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و فلسفهٔ شرق، آفریدهشدگان نماد «نیاز مطلق» در برابر بینیازی خالق هستند. همچنین آنها مظهر تکثر در عالم شهود و آینهای برای تجلی و دیدن صفات و اسما الهی به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل افریده شدگان
واژهٔ «آفریدهشدگان» یک عبارت اصیل و فصیح پارسی است که ریشه در فعل پهلوی و اوستایی آفریدن دارد. این کلمه از نظر معنایی تمامی ماوی، کائنات، انسانها و موجودات جهان مادی و معنوی را که جامهٔ هستی بر تن کردهاند، شامل میشود و در تضاد مستقیم با واژهٔ آفریدگار یا خالق قرار میگیرد.
در متون کهن فارسی و ترجمههای قرآن کریم، این واژه همواره برای یادکردِ خاضعانه از تجلی قدرت الهی و یادآوری پیوندِ میان مخلوق و خالق به کار رفته است. ابعاد ادبی و عرفانی این کلمه نشاندهندهٔ نگرش توحیدی در فرهنگ ایرانی است که جهان را یکپارچه آینهٔ حق میداند.