یعنی چه
عبارت «صندوق حاوی جسد» اشاره به سازهای دارد که برای قرار دادن، حمل، تشییع یا دفن پیکر بیجان انسانها ساخته میشود و در زبان فارسی معمولاً با نام «تابوت» یا «نعش» شناخته میشود.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت [صَندوقِ حاویِ جَسَد] است و واژهٔ معادل آن یعنی تابوت به صورت [تابوت] تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این طراح سوال به صورت دقیق خودِ عبارت «صندوق حاوی جسد» با ۱۲ حرف است، اما از معادلهای پنج حرفی آن مثل «تابوت» نیز به فراوانی استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای این مفهوم از دو واژهٔ Coffin و Casket استفاده میشود که اولی معمولاً ششضلعی و دوتکه است و دومی مستطیلی شکل است.
به عربی
در زبان عربی کلمهٔ «تابوت» برای خودِ صندوق به کار میرود و واژهٔ «نعش» بهویژه زمانی استفاده میشود که جسد درون آن قرار گرفته باشد.
به فارسی
در زبان و ادبیات فارسی، رایجترین معادلها برای این عبارت کلمات «تابوت»، «جنازه»، «نعش» و در متون کهن «سریر» (به معنای تخت روان برای حمل مرده) هستند.
نماد چیست
این سازه در فرهنگها، ادیان و ادبیات جهان به عنوان نماد جهانی مرگ، پایان زندگی دنیوی، فناپذیری انسان و گذار به آخرت شناخته میشود. در ادبیات عرفانی نیز گاهی نمادی از تن مادی است که روح در آن محبوس شده است.
جمعبندی و توضیح کامل صندوق حاوی جسد
عبارت «صندوق حاوی جسد» در زبان فارسی به طور مستقیم اشاره به «تابوت» دارد؛ وسیلهای ساخته شده از چوب، فلز یا سنگ که برای حفظ حرمت پیکر درگذشته و حمل آن تا محل دفن استفاده میشود. این واژه از نظر ریشهشناسی دارای پیشینهای کهن است؛ برخی آن را از ریشه عربی توب میدانند اما زبانشناسان معاصر معتقدند ریشهٔ آن به زبانهای عبرانی یا قبطی بازمیگردد و به معنای مطلقِ صندوق یا سبد است.
نکتهٔ جالب توجه این است که واژهٔ تابوت دو بار در قرآن کریم (سورههای طه و بقره) به کار رفته است، اما در هیچکدام به معنی محل قرارگیری جسد انسان نیست؛ بلکه یکبار به صندوقچهای که حضرت موسی در نوزادی در آن قرار گرفت و بار دیگر به «تابوت عهد» (صندوقچه حاوی الواح مقدس بنیاسرائیل) اشاره دارد. در فرهنگ معاصر و ادبیات، این مفهوم همواره یادآور فناپذیری دنیا و سفر ابدی انسان است.