یعنی چه
نشنیده گرفتن یک مصدر مرکب در زبان فارسی است که به معنای خود را به نشنیدن زدن، تغافل، تجاهل و عدم توجه و عنایت به سخن، درخواست یا حرفی از روی مصلحت یا بیاعتنایی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت مصوتهای کوتاه و بلند در دو بخش اصلی «نشنیده» و «گرفتن» ادا میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای راهنمای «خود را به نشنیدن زدن» یا «تغافل کردن»، پاسخ اصلی «نشنیده گرفتن» (۱۱ حرف) است. واژههای جایگزین مانند تغافل یا تجاهل نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی اصطلاح «To turn a deaf ear to» دقیقترین معادل کنایی برای خود را به نشنیدن زدن است؛ همچنین افعال عمومیتر نظیر Ignore و Disregard نیز استفاده میشوند.
به فارسی
واژگان هممعنی فارسی آن شامل تغافل کردن، تجاهل کردن، اعتنا نکردن، بیتوجهی کردن، گوش ندادن و نادیده انگاشتن است. در مقابل، واژههای گوشسپردن، استماع کردن، اعتنا کردن و پاسخ دادن متضادهای آن به شمار میروند. ریشه آن از صفت مفعولی منفی «نشنیده» (از ریشه اوستایی -sraor) و مصدر «گرفتن» (پهلوی graftan) در معنای وانمود کردن شکل گرفته است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و نمادهای بینالمللی، نماد این واژه میمون دوم از سه میمون خردمند ژاپنی به نام «کیکازارو» (Kikazaru) است که دستهایش را روی گوشهایش گذاشته و نشاندهنده «بدی را نشنیدن» است. در فضای مجازی نیز ایموجی 🙉 مظهر بصری این اصطلاح به شمار میرود. همچنین در قرآن کریم، آیه ۷ سوره نوح با عبارت «جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ» (انگشتان در گوش فرو کردن) به کنایه از این مفهوم پرداخته است.
جمعبندی و توضیح کامل نشنیده گرفتن
اصطلاح و مصدر مرکب «نشنیده گرفتن» در زبان فارسی ابزاری کنایی و کاربردی برای توصیف حالتی است که شخص با وجود شنیدن یک سخن، پیام یا درخواست، به دلایل مصلحتی، شخصی یا از روی لجاجت و بیاعتنایی، رفتار و وانمودی بر خلاف آن تخصیص میدهد و خود را به ناآگاهی میزند.
این مفهوم که در ادبیات سلوکی و اخلاقی گاه با ملاطفتِ «تغافل» و «چشمپوشی» همپوشانی دارد، در پهنه فرهنگهای مختلف جهان نیز با ابزارهای نمادین مانند سه میمون خردمند یا اشارات وحیانی به تصویر کشیده شده است تا نشاندهنده یک واکنش رفتاریِ ارادی در برابر محرکهای شنیداری پیرامون انسان باشد.