یعنی چه
این واژه در اصطلاحات علمی و مهندسی آب به کار میرود و به ویژگیها و استانداردهای فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی آب اشاره دارد که آن را برای مصرف انسان ایمن و گوارا میسازد.
تلفظ
تلفظ این کلمه از دو بخش اصلی تشکیل شده است: بخش اول «شُرب» با ضمه روی شین و سکون راء و باء، و بخش دوم «پَذیری» با فتح پاء.
در جدول
این کلمه دقیقاً از ۸ حرف (ش-ر-ب-پ-ذ-ی-ر-ی) تشکیل شده است و معمولاً در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان طراح سوال برای مفهوم «قابل نوشیدن بودن مایعات» استفاده میشود.
به انگلیسی
در متون تخصصی بهداشت و مهندسی محیط زیست از واژه Potability برای سنجش کیفیت آب آشامیدنی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای بیان این مفهوم از ترکیبهای اسمی استفاده میشود تا صلاحیت مایع برای مصرف انسانی آشکار گردد.
به فارسی
این واژه یک ترکیب عربی-فارسی است. بخش اول آن یعنی «شُرْب» ریشه عربی دارد به معنی نوشیدن، و بخش دوم یعنی «پذیری» از مصدر فارسی پذیرفتن آمده است که در مجموع معنای قابلیت پذیرش نوشیده شدن را میدهد. متضاد آن نیز «عدم شربپذیری» یا «ناگواری» است. از همخانوادههای آن میتوان به شراب، مشروب، شارب و مشرب اشاره کرد.
در قرآن
واژه نوترکیب شربپذیری در قرآن وجود ندارد، اما ریشه آن «شِرْب» به معنی سهم و حصه آب در آیه ۱۵۵ سوره شعراء به کار رفته است: «قَالَ هَٰذِهِ نَاقَةٌ لَهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ». همچنین مشتقات دیگری مانند شراب نیز بارها در آیات ذکر شده است.
جمعبندی و توضیح کامل شرب پذیری
شربپذیری یک اصطلاح علمی و مهندسی بسیار مهم در حوزه بهداشت و مدیریت منابع آب است که به زبان ساده، میزان ایمن بودن و گوارایی آب را برای نوشیدن انسان توصیف میکند. مایعی که دارای این ویژگی باشد، فاقد هرگونه آلودگی باکتریایی، شیمیایی مضر یا طعم و بوی ناخوشایند است.
این واژه از ترکیب ریشه عربی «شرب» و پسوند فاعلی-مصدری فارسی «پذیری» ساخته شده و نمونهای از واژهسازیهای ترکیبی در زبان تخصصی معاصر است. ارزیابی شربپذیری فرآیندی آزمایشگاهی است که مستقیماً با سلامت عمومی جامعه ارتباط دارد.