یعنی چه
واژه بنساله در زبان فارسی به معنای فرد یا شیئی است که عمر طولانی داشته و سالیان زیادی از عمر یا ساخت آن گذشته باشد. این کلمه برای اشاره به کهنسالی، قدمت و دیرینگی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت بُنساله (bon-sāle) است که ضمه روی حرف اول (ب) قرار میگیرد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «سالخورده»، «قدیمی» یا «پیر»، واژه ۶ حرفی «بنساله» یک جواب دقیق و اصیل است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم بنساله در زبان انگلیسی، بسته به اینکه اشاره به انسان باشد یا اشیاء، از واژگان Old یا Aged و Ancient استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به شخص بنساله از عباراتی چون معمر یا طاعن فی السن و برای اشیاء و مفاهیم از کلمه قدیم استفاده میکنند.
به فارسی
این واژه کاملاً اصیل و فارسی است. از نظر ساختاری واژهای مرکب است که از «بُن» (به معنی ریشه و اصل) و «ساله» (منسوب به سال) تشکیل شده و به چیزی اشاره دارد که ریشه در سالیان دور دارد. همخانوادههای آن کلماتی مثل کهنسال، نوسال و صدساله هستند.
نماد چیست
گرچه نماد رسمی و متمایزی برای خود کلمه بنساله ثبت نشده است، اما در ادبیات فارسی مفاهیم مرتبط با کهنسالی و قدمت همواره نمادی از خرد، تجربه، پختگی و پیرِ دانا به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل بنساله
واژه «بنساله» یکی از کلمات کهن و اصیل زبان فارسی است که از ترکیب دو جزء «بُن» و «ساله» ساخته شده است. این کلمه در لغتنامههای معتبری مانند دهخدا و معین به معنای پیر، سالخورده و دیرینه تعریف شده و اشاره به ریشهدار بودن در زمان و گذران سالهای متمادی دارد.
این واژه از نظر کاربردی هم برای جانداران (افراد مسن و معمر) و هم برای اشیاء و پدیدههای قدیمی و باستانی قابل استفاده است. در بازیهای فکری و جدول کلمات نیز به عنوان یک پاسخ ۶ حرفی و اصیل برای راهنماهایی مثل «پیر» یا «کهن» کاربرد دارد.