معنی
عالمین به معنای جهانیان، کائنات و همهٔ مخلوقات (اعم از جاندار و بیجان، مادی و غیبی، انسانها، فرشتگان و جنیان) است.
یعنی چه
این کلمه جمعِ «عالَم» است و به تمام پدیدهها و عوالمی اشاره دارد که نشانهای برای شناخت آفریدگار هستند؛ شامل عالم انسانها، فرشتگان، گیاهان و کل کیهان.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن از واژههای مرتبط با جهانها و کل آفرینش استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشهٔ اصیل عربی دارد و از مادهٔ «علم» مشتق شده است.
به فارسی
برابرهای فارسی این واژه شامل جهانیان، کائنات، گیتیان و موجودات است که کل هستی را در بر میگیرد.
در قرآن
کلمهٔ عالمین ۷۳ بار در قرآن کریم تکرار شده است که مشهورترین آن در سورهٔ حمد به عنوان پروردگار جهانیان یاد شده و به معنای مالکیت مطلق خدا بر تمام هستی است.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ اسلامی نماد وسعت بیانتهای آفرینش و یکتایی پروردگار است و نشان میدهد که هدایت و ربوبیت الهی مرز نژادی، قومی یا سیارهای ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل عالمین
واژهٔ «عالمین» یکی از کلیدیترین مفاهیم قرآنی و فرهنگ اسلامی است که به زبان فارسی نیز وارد شده است. این کلمه که جمع کلمهٔ «عالَم» است، به تمامی موجودات و پدیدههای جهان هستی، اعم از مادی و معنوی، اشاره دارد. ریشهٔ این واژه به «عِلم» و «علامت» بازمیگردد، چرا که هر بخش از این جهان پهناور، نشانهای برای شناخت خالق آن به شمار میرود.
در لغتنامهها و بافت زبانی، عالمین معادل کلماتی چون جهانیان، کائنات و مخلوقات قرار میگیرد. تکرار ۷۳ بارهٔ این واژه در قرآن کریم، به ویژه در آیهٔ شریف «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ»، بر عظمت، شمولیت و فراتر بودن مدیریت و پروردگاری خداوند از یک قوم یا یک سیارهٔ خاص تاکید میکند و تمام ابعاد غیب و شهود را در بر میگیرد.