یعنی چه
این کلمه دو جنبه دارد: در کاربرد عامیانه امروز، شکل اشتباه املایی واژه «بذارین» (از مصدر گذاشتن) بهمعنی اجازه دادن یا قرار دادن چیزی است. در زبان کهن و رسمی، صیغه امر جمع از مصدر «بزاریدن» بهمعنی گریستن و زاری کردن با صدای بلند است.
تلفظ
تلفظ این واژه در هر دو کاربرد عامیانه و کهن به صورت «بِزارین» (be-zā-rīn) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه دقیقاً ۶ حرف دارد و بسته به راهنمای جدول، میتواند معادل فعل «زاری کنید» یا شکل عامیانه «بگذارید» باشد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی با توجه به دو کاربرد عامیانه (گذاشتن) و کهن (زاری کردن) تعیین میشوند.
به عربی
در زبان عربی برای جنبه عامیانه از افعال امر گذاشتن و برای جنبه ادبی از افعال بکاء و تضرع استفاده میشود.
به ترکی
ترجمه ترکی واژه متناسب با معنای مورد نظر در متن متفاوت خواهد بود.
به فارسی
معادلهای فارسی صحیح این کلمه در حالت عامیانه «بگذارید»، «اجازه دهید» و «بنهید» است. در حالت رسمی و ادبی کهن، معادلهای آن «مویه کنید»، «شیون کنید»، «بنالید» و «بگریید» هستند.
جمعبندی و توضیح کامل بزارین
واژه «بزارین» در زبان فارسی دو وجهه کاملاً متمایز دارد که باید از هم تفکیک شوند. در وهله اول و بر اساس زبان معیار و متون کهن ادبی (مانند لغتنامه دهخدا)، این واژه صیغه امر جمع از مصدر «بزاریدن» به معنای گریستن، مویه کردن و زاری کردن با صدای بلند است که ریشهای اصیل و پهلوی دارد.
در وهله دوم و در کاربرد روزمره امروزی، این کلمه در فضای مجازی و پیامهای متنی به عنوان یک غلط املایی فاحش برای فعل امر «بذارین» (شکل محاورهای بگذارید) از مصدر «گذاشتن» به کار میرود. از نظر دستور زبان فارسی، نوشتن فعلهای مشتق از گذاشتن با حرف «ز» اشتباه است و باید با «ذ» نوشته شود، مگر آنکه هدف دقیقاً اشاره به فعل زاری کردن باشد.