یعنی چه
عبارت «جفا بردن» یک مصدر مرکب و اصطلاح ادبی در زبان فارسی است که به معنای به دوش کشیدنِ رنج، آزار، بیوفایی و ستم از سوی کسی (بهویژه معشوق، روزگار یا استاد) و دم برنیاوردن است. این واژه واجِد مفهوم بردباری در برابر سختیهاست.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع، خودِ «جفا بردن» با ۷ حرف است. واژههای هممعنی دیگری مانند جفا کشیدن یا جور کشیدن نیز بسته به تعداد حروف جدول کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم تحملِ ستم و جفا، از عبارات فعلی متناسب با میزان سختی و ظلم استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، ریشه اصلی واژه (جفا) به معنی دوری و خشونت است و ترکیبهای فوق مفهوم تحمل این حالات را میرسانند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی و عبارات هممعنی با آن شامل جفا کشیدن، جفا دیدن، جور کشیدن، ستم بردن، آزار دیدن و بیداد چشیدن است. این واژه از ترکیب «جفا» (عربی) و «بردن» (فارسی در معنای تحمل کردن) ساخته شده است.
نماد چیست
در ادبیات سنتی، غنایی و عرفانی فارسی، «جفا بردن» نماد بارز «عاشق صادق» و «مرید وفادار» است. در این مکتب، کسی که توانایی جفا بردن از معشوق را ندارد، در عشق خود صادق نیست؛ همانطور که سعدی میگوید: «شرط است جفا کشیدن از یار / خمر است و خمار و گلبن و خار».
جمعبندی و توضیح کامل جفا بردن
عبارت «جفا بردن» یکی از اصطلاحات کلیدی و پرکاربرد در ادبیات کلاسیک و عرفانی ایران است. این ترکیب از واژه عربی «جفا» (به معنی دوری، خشونت و ستم) و فعل فارسی «بردن» (به معنی به دوش کشیدن و تحمل کردن، مانند رنج بردن) پدید آمده است. در حقیقت، این واژه نشاندهنده حالتی از پذیرش، صبوری و تسلیم در برابر ناملایماتی است که از سوی یک قدرت بالاتر، معشوق یا سیر روزگار بر فرد وارد میشود.
در فرهنگ عرفانی، جفا بردن نه تنها یک ویژگی منفی یا مایه خفت نیست، بلکه نشانه عیار بالا و صدق نیتِ سالک یا عاشق به شمار میرود. مرید یا عاشقی که در راه رسیدن به مقصود خود، سختیها و بیوفاییها را به جان میخرد و خم به ابرو نمیآورد، پاداش خود را در وصال میبیند. ریشه عربی این واژه در قرآن کریم نیز به صورت «جُفَاء» (به معنی شیء بیارزش و دورریختنی مانند کف روی آب) و «تَجَافَىٰ» (به معنی فاصله گرفتن پهلوها از بستر برای نماز شب) به کار رفته که با مفهوم دوری و سختی پیوند دارد.