یعنی چه
مرزنگوش گیاهی علفی، چندساله و بسیار معطر از تیرهٔ نعناعیان است. این گیاه دارای برگهایی ریز و شبیه به گوش موش و گلهایی به رنگهای سفید، صورتی یا بنفش است که به دلیل خواص درمانی فراوان و عطر دلپذیرش، از گذشته تا کنون در طب سنتی، داروسازی و آشپزی مورد استفاده قرار میگیرد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مَرزَنْگوش (marzangūš) است. در زبان عربی به صورت مَرزَنجوش و مَردَقوش معرب شده است.
در جدول
این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای طراحانی است که نام دیگر پونه کوهی یا گیاهی دارویی و معطر را میخواهند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به گونهٔ دقیق گیاه، به آن Marjoram یا Oregano (پونه کوهی) میگویند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی از واژهٔ Mercanköşk استفاده میشود که خود وامواژهای معرب از همین واژهٔ فارسی است.
به فارسی
این واژه کاملاً ایرانی و ریشه در پارسی باستان دارد. ترکیبی است از «مرزه» (گیاه معطر) و «گوش» که به دلیل شباهت ظاهری برگهای گیاه به گوش موش نامگذاری شده است. از مترادفهای فارسی آن میتوان به مرزهگوش، مردهگوش، گوشموش و پونه کوهی اشاره کرد.
جمعبندی و توضیح کامل مرزنگوش
مرزنگوش (یا مرزنجوش) یکی از گیاهان دارویی اصیل و شناختهشده در فرهنگ و طب سنتی ایران است که ریشهای کاملاً پارسی دارد. این واژه از ترکیب «مرزه» و «گوش» ساخته شده که به شکل ظاهری برگهای معطر این گیاه اشاره دارد. مرزنگوش پس از ورود به زبان عربی به صورت مرزنجوش و مردقوش درآمده و حتی به زبان ترکی نیز راه یافته است.
این گیاه خوشبو علاوه بر کاربردهای گسترده در آشپزی و طبابت، در روایات و احادیث اسلامی نیز به نیکی یاد شده و پیامبر اکرم (ص) آب آن را شفای چشم دانستهاند. همچنین در اسطورهشناسی یونان باستان، این گیاه با الهه آفرودیت پیوند داشته و نمادی از شادی، خوشبختی و آرامش ابدی به شمار میرفته است.