یعنی چه
واژه خنزرة در لغت به معنای غلیظ، سفت و ضخیم بودن چیزی (سطبری) و همچنین به معنای تبر بزرگ و سنگینی است که برای شکستن سنگها به کار میرود. در اصطلاحات معاصر و کنایات زبانی، این واژه به حماقت، لجاجت افراطی، کارهای کثیف و بیارزش یا رفتار خوکوار نیز اطلاق میشود.
تلفظ
این کلمه در زبان مبدأ و فارسی به صورت خَنْزَرَة (فَتْحه روی خ، سکون ن، فَتْحه روی ز و ر) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای «تبر بزرگ سنگشکن» یا «سطبری و ضخامت» کاربرد دارد و یک واژه ۵ حرفی است.
به انگلیسی
بسته به زمینه متن، میتوان از واژههای مربوط به ضخامت یا ابزارآلات و رفتارهای کنایی استفاده کرد.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در متون کهن به عنوان مصدر یا اسم به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی دقیقترین برابرها برای این کلمه، واژههای «سطبری»، «ضخامت»، «پتک» و «تبر سنگشکن» هستند که در فرهنگهای لغت نظیر دهخدا نیز به آنها اشاره شده است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و باورهای زبانی، خنزرة نمادی از لجاجت شدید، حماقت، رفتارهای ناپسند و کنایه از نگاه کردن با گوشه چشم (نگاه دزدکی) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل خنزرة
واژه «خنزرة» یک لغت اصالتاً عربی با ریشه رباعی مجرد (خ-ن-ز-ر) است که به لغتنامههای فارسی نیز راه یافته است. این واژه در اصل دو معنای مادی کاملاً متفاوت دارد؛ نخست به ویژگی فیزیکی ضخامت و غلظت شدید (سطبری) اشاره میکند و دوم به عنوان نامی برای تبرهای بسیار بزرگ و سنگینِ مخصوص شکستن سنگها (پتک) شناخته میشود.
در کنار معانی مادی، خنزرة به دلیل همخانواده بودن با واژه «خنزیر» (خوک)، در اصطلاحات کنایی و معاصر برای توصیف رفتارهای زشت، حماقتآمیز و لجاجتهای کورکورانه به کار میرود. همچنین برخی زبانشناسان ارتباطی میان آن و نگاه کردن مخفیانه با گوشه چشم قائل شدهاند. اگرچه خود این کلمه در متن قرآن نیامده، اما واژههای همخانواده آن در بحث محرمات غذایی ذکر شدهاند.