یعنی چه
این ترکیب از دو اسم مصدر عربی تشکیل شده و رویهمرفته به معنای توانایی مطلق همراه با عظمت، شکوه و کبریا است. این اصطلاح معمولاً برای توصیف والاترین مرتبه از حاکمیت و ابهت، بهویژه در متون الهیاتی، دینی و ادبی به کار میرود و نشاندهنده قدرتی است که با جلال و زیبایی خیرهکننده همراه شده است. از آنجا که این واژه یک ترکیب کلاسیک و معمولی است، کاربرد آن بیشتر در متون رسمی و مذهبی دیده میشود.
تلفظ
تلفظ دقیق این ترکیب به صورت «قُدْرَتْ وَ جَلَالْ» است که در زبان فارسی روان با واو عطف به شکل «قُدْرت و جَلال» (Qodrat va Jalāl) خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول، خود ترکیب «قدرت و جلال» است که دقیقاً ۹ حرف دارد. بسته به طراح جدول، گزینههای مترادفی مثل شوکت و حشمت نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این ترکیب دقیقاً معادل «The Power and the Glory» است که علاوه بر کاربردهای عمومی، عنوان رمان معروف گراهام گرین و بخشی از نیایش مشهور مسیحی (دعای ربانی) است.
به فارسی
معادلهای اصیل و عبارات جایگزین فارسی این ترکیب شامل واژگانی چون «شوکت و حشمت»، «جبروت و کبریا»، «عظمت و توانایی» و «فر و شکوه» است. در مقابل، واژههایی مثل «عجز و خواری»، «ضعف و حقارت» و «ناتوانی و ذلت» متضادهای آن به شمار میروند.
در قرآن
خود این ترکیبِ دو واژهای به صورت متوالی و با واو عطف در قرآن نیامده است؛ اما هر دو مفهوم به صورت مجزا از صفات برجسته الهی هستند. کلمه جلال دو بار در سوره الرحمن در ترکیبِ اسمیِ معروف «ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ» (صاحب عظمت و بزرگواری) در آیات ۲۷ و ۷۸ آمده است. مفهوم قدرت نیز با صفتهای «القادر» و «القدیر» دهها بار ذکر شده است.
نماد چیست
در نشانهشناسی، این مفهوم مادی نیست اما در طول تاریخ با نمادهای بصری خاصی نمایش داده شده است؛ از جمله «تاج و عصای سلطنتی» به عنوان مظهر قدرت اجرایی و شکوه فرمانروایی، «شیر» در ادبیات و هنر به عنوان نماد قدرت زمینی و جلال ظاهری، و «هاله نور» در نقاشیهای مذهبی به عنوان نماد جلال، قدسیت و قدرت معنوی.
جمعبندی و توضیح کامل قدرت و جلال
ترکیب واژگانی «قدرت و جلال» بیانگر آمیزهای تفکیکناپذیر از توانایی مطلق و عظمت خیرهکننده است. این اصطلاح در طول تاریخ ادبیات و کلام، فراتر از یک قدرت مادیِ صرف رفته و ابهتی را توصیف میکند که با حشمت، فر و شکوه همراه است؛ به همین دلیل بیشترین کاربرد آن در توصیف صفات الهی یا حاکمان مقتدر کلاسیک دیده میشود.
از نظر ریشهشناسی، هر دو واژه ریشه در زبان عربی دارند؛ قدرت از (قدر) به معنی توانایی و سنجش، و جلال از (جلل) به معنی بزرگی و رفعت شأن میآید. این دو مفهوم گرچه در متن قرآن به صورت یک ترکیب پیاپی نیامدهاند، اما به طور مجزا در قالب صفاتی همچون قدیر و ذوالجلال بارها برای توصیف ابهت و عظمت پروردگار به کار رفتهاند.
در ابعاد بینالمللی و فرهنگی نیز این عبارت جایگاه ویژهای دارد؛ به طوری که معادل انگلیسی آن یعنی «The Power and the Glory» علاوه بر حضور در متون نیایشی مسیحیت، به عنوان عنوان یکی از رمانهای برجسته ادبیات مدرن شناخته میشود و در هنر نیز همواره با نمادهایی چون شیر، تاج یا هاله نور به تصویر درآمده است.