یعنی چه
واژه «منسی» بسته به حرکتگذاری دو معنای عمده دارد: با فتح میم (مَنْسِیّ) به معنی اسم مفعول یعنی «فراموششده» و از یاد رفته است؛ و با ضم میم (مُنْسِی) به معنی اسم فاعل یعنی «فراموشگرداننده» یا عامل از یاد رفتگی است. همچنین در متون دینی به عنوان نام پسر ارشد حضرت یوسف (ع) نیز ذکر شده است.
تلفظ
این واژه به دو صورت تلفظ میشود: مَنْسِیّ (با فتح ميم و تشدید یاء) در نقش اسم مفعول، و مُنْسِی (با ضم ميم) در نقش اسم فاعل.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، واژه چهار حرفی «منسی» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی نظیر «فراموششده»، «از یاد رفته» یا «نام پسر حضرت یوسف» به کار میرود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه برای رساندن مفهوم از یاد رفتگی شامل Forgotten و Neglected هستند.
به فارسی
معادلهای دقیق و سره فارسی برای این کلمه شامل واژههایی چون از یاد رفته، فراموششده، مغفول و متروک است.
در قرآن
این کلمه در قرآن کریم در سوره مریم آیه ۲۳ از زبان حضرت مریم (س) در هنگام درد زایمان نقل شده است: «یا لَیْتَنِی مِتُّ قَبْلَ هذا وَ کُنْتُ نَسْیاً مَنْسِیًّا» که به معنای «ای کاش پیش از این مرده بودم و به کلی فراموش شده بودم» میباشد.
نماد چیست
این واژه در ادبیات فارسی و عربی نماد اسطورهای، جانوری یا گیاهی خاصی ندارد و صرفاً صفتی برای توصیف فراموشی کامل است؛ اگرچه در سنت یهودی-مسیحی به عنوان نام یکی از اسباط بنیاسرائیل شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل منسی
واژه «منسی» یک صفت عربی با ریشه ثلاثی مجرد «ن-س-ی» است که در زبان و ادبیات فارسی کاربرد دارد. این کلمه بسته به ساختار صرفی خود میتواند به معنای مفعولی (فراموششده و متروک) یا فاعلی (فراموشگرداننده) باشد. مترادفات آن شامل واژههایی چون مغفول و از یاد رفته و متضادهای آن شامل مذکور و خاطرنشان است.
بزرگترین شهرت این واژه در فرهنگ اسلامی به دلیل کاربرد قرآنی آن در سوره مریم و در ترکیب «نسیاً منسیاً» است که اوج تنهایی و تمایل به محو شدن از حافظه روزگار را بیان میکند. همچنین در تاریخ ادیان، این نام به عنوان مَنَسّی (فرزند حضرت یوسف) نیز ثبت شده که به معنای کسی است که رنجها را از یاد میبرد.