یعنی چه
«تَزُولا» فعلی عربی (مثنی) به معنای آن است که آن دو چیز (مانند آسمان و زمین) از جای خود حرکت کنند، منحرف شوند یا رو به زوال و نابودی بگذارند. این واژه در متون اسلامی برای اشاره به از هم گسیختن نظم جهان به کار میرود.
تلفظ
این کلمه به صورت فَتْحه روی حرف ت، ضَمّه روی حرف ز، و واو و الف کشیده در پایان یعنی (تَزُولا) تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کشوری و مذهبی، واژه ۵ حرفی «تزولا» به معنای زوال یا منحرف شدن دو شیء از نظام خود است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه با توجه به کاربرد آن در زمینه جابجایی دو شیء از مدار یا نابودی آنها انتخاب شدهاند.
به عربی
این کلمه خود ریشه عربی دارد و فعل مضارع منصوب یا مجزوم از افعال خمسه (ریشه ز و ل) است.
به فارسی
برگردان دقیق این فعل به زبان فارسی در متون ترجمهای به صورت «تا آن دو منحرف شوند»، «تا از جا کنده شوند» یا «تا نابود گردند» ثبت شده است.
نماد چیست
این واژه فاقد نماد مادی یا سنتی در هنر و طبیعت است؛ اما در مفاهیم قرآنی و الهیات، نمادی مقتدر از ناپایداری جهان مادی و گسیخته شدن نظم کیهانی در صورت برداشته شدن حفاظت الهی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تزولا
واژه «تَزُولا» یک فعل عربی از ریشه «ز و ل» (زوال) است که به معنای جابجا شدن، منحرف شدن یا از بین رفتن دو چیز (مثنی) به کار میرود. این کلمه به دلیل کاربرد خاص و کلیدیاش در آیه ۴۱ سوره فاطر («إِنَّ اللَّهَ يُمْسِکُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ أَنْ تَزُولَا...») وارد فرهنگهای لغت و متون تفسیر فارسی شده است و به پایداری نظام آسمانها و زمین به خواست الهی اشاره دارد.
از نظر ساختاری، این کلمه پنج حرف دارد و در مسابقات جدول و کلمات متقاطع مذهبی به عنوان پاسخی برای مفاهیمی چون «انحراف یا زوال دو چیز» مورد استفاده قرار میگیرد. در ادبیات انتزاعی نیز این واژه یادآور پایان جهان و ناپایداری آفرینش مادی است.