یعنی چه
این واژه از نظر قواعد عربی و فارسی یک ترکیب ساختگی و نادرست است. در لغتنامههای معتبر معادل رسمی ندارد و احتمالاً اشتباه شنیداری یا املایی از کلماتی مانند بنیآدم یا عینالوجود است. در مفهوم فرضی به معنای موجودات و آفریدگان جهان به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت مصوتهای کوتاه و بلند «بَنیالْوُجود» (Bani-al-Vojood) است که از ادغام دو بخش عربی تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول خودِ «بنی الوجود» است که دقیقاً از ۹ حرف (ب+ن+ی+ا+ل+و+ج+و+د) تشکیل میشود.
به انگلیسی
از آنجا که واژه اصالت لغوی ندارد، معادلهای انگلیسی آن به صورت ترجمه تحتاللفظی مفهوم فرضی کلمه یا معادلهای عمومی موجودات در نظر گرفته میشوند.
به عربی
اگرچه اجزای این کلمه عربی هستند، اما این ترکیب در زبان عربی فصیح و متون اصیل کاربرد و معنای مشخصی ندارد.
به فارسی
برگردان و معادلهای پیشنهادی فارسی برای این ترکیب ساختگی شامل واژههایی چون آفریدگان، موجودات، زاییدگان جهان یا در کاربرد خاص مجازاً «بنیآدم» است.
در قرآن
ترکیب «بنیالوجود» به هیچ وجه در قرآن کریم نیامده است. در آیات قرآن تعابیر اصیل و معتبری مانند «بنی آدم» و «بنی اسرائیل» به کار رفته است، اما این عبارت ساختگی فاقد هرگونه ریشه قرآنی است.
جمعبندی و توضیح کامل بنی الوجود
عبارت «بنی الوجود» یک ترکیب مندرآوردی و غیر اصیل است که در هیچیک از فرهنگهای لغت معتبر فارسی و عربی مانند دهخدا، معین یا لسانالعرب سابقه ثبت و معنای رسمی ندارد. این عبارت از ترکیب واژه عربی «بنی» (پسران/فرزندان) و «الوجود» (هستی/بودن) ساخته شده و احتمالاً زاییده یک خطای املایی، شنیداری یا تعبیر شاعرانه اشتباه از کلماتی همچون بنیآدم، موجود یا عینالوجود است.
از نظر معنایی، اگر بنا بر تفسیر تحتاللفظی آن باشد، میتوان آن را به «فرزندان هستی» یا «آفریدگان و موجودات جهان» تعبیر کرد. با این حال، به دلیل عدم اصالت قواعدی و ساختار نادرست مضاف و مضافالیه آن در متون فصیح، استفاده از آن در نگارش رسمی و علمی توصیه نمیشود و بیشتر جنبه یک واژه فرضی یا اشتباه عامیانه دارد.
در بازیهای فکری و جدول کلمات، در صورتی که طراحان به این واژه اشاره کرده باشند، پاسخ مستقیم آن با شمارش ۹ حرف همان «بنی الوجود» است، هرچند که از نظر ریشهشناسی و ساختار زبانی کاملاً مردود تلقی میشود.