یعنی چه
ابوقربه یک ترکیب کنایی و کنیه عربی است که از دو بخش «ابو» (پدر، صاحب) و «قربه» (مشک آب) تشکیل شده است. این واژه به عنوان یکی از اعلام و کنیههای حضرت عباس بن علی (ع) به دلیل سقایی و همراه داشتن مشک آب در کربلا شناخته میشود. همچنین در لغتنامه دهخدا، این ترکیب به عنوان نامی برای برخی از اسبهای اصیل عرب نیز ذکر شده است.
تلفظ
این واژه به صورت «اَبوقِربَه» تلفظ میشود. در این ترکیب، حرف 'ق' دارای کسره (قِ) و حرف 'ر' دارای سکون (رْ) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «کنیه حضرت عباس» یا «صاحب مشک»، واژه ۷ حرفی «ابوقربه» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
عبارت انگلیسی فوق معادل دقیق آوایی و مفهومی این کنیه عربی است.
به فارسی
برگردان واژه به واژه و مفهومی این اصطلاح در زبان فارسی برابر با «صاحب مشک آب»، «سقا» و «مشکدار» است که به ایثار و آبرسانی اشاره دارد.
نماد چیست
این واژه در ادبیات مذهبی و آیینی، نماد بارز وفاداری، حماسه، شهادت و به ویژه آبرسانی و فداکاری در راه دین و خانواده در جریان واقعه کربلا است.
جمعبندی و توضیح کامل ابوقربه
واژه «ابوقربه» یک ترکیب اشتقاقی و کنایی از زبان عربی است که در فرهنگ اسلامی و تاریخ تشیع جایگاه ویژهای دارد. این عبارت که به صورت تحتاللفظی به معنای «صاحب مشک آب» است، به عنوان یکی از کنیههای مشهور حضرت عباس بن علی (ع) به کار میرود؛ چرا که ایشان وظیفه بزرگ سقایی و تامین آب برای اهل بیت را در واقعه عاشورا بر عهده داشتند.
علاوه بر این کاربرد مذهبی و شاخص، در متون کهن لغوی مانند لغتنامه دهخدا، این نام به عنوان اسمی برای برخی از اسبهای معروف و اصیل عرب نیز ضبط شده است. ریشه این کلمه به 'ق ر ب' بازمیگردد که به ظرف چرمی نگهداری آب یا همان مشک اشاره دارد.