یعنی چه
عبارتی قرآنی است که به معنای حکایات، اسطورهها و داستانهای دروغین و ساختگی پیشینیان است. این اصطلاح توسط مخالفان و منکران پیامبران برای بیارزش جلوه دادن تعالیم الهی و وحی استفاده میشد.
تفلظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «اَساطِیرُ الْاَوَّلین» است که در آن واژه اول جمع اسطوره و واژه دوم جمع اول به معنای نخستینها است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این عبارات و پرسشها (مانند افسانههای پیشینیان در قرآن) خود عبارت ۱۳ حرفی «اساطیر الاولین» است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم و متون اسلامی، از ترکیبهایی نظیر فِیبِلز یا مِیتس آو دِ اِیْنْشِنتْس برای رساندن معنای این واژه استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این عبارت شامل افسانههای پیشینیان، اسطورههای باستان، ترهات، اباطیل، خرافات و داستانهای ساختگی قدیمی است.
در قرآن
این عبارت ۹ مرتبه در سورههای مختلف (انعام آیه ۲۵، انفال آیه ۳۱، نحل آیه ۲۴، مؤمنون آیه ۸۳، فرقان آیه ۵، نمل آیه ۶۸، احقاف آیه ۱۷، قلم آیه ۱۵، مطففین آیه ۱۳) از زبان منکران آمده است. آنها ادعا میکردند قرآن وحی نیست، بلکه رونویسی از افسانههای قدیمی است.
نماد چیست
در فرهنگ و اصطلاحات قرآنی، این عبارت به عنوان نماد و مظهر فرار از منطق، بهانهجویی، برچسبزنی ناآگاهانه و تکذیب حقیقت در مواجهه با سخن راستین و ادله روشن شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل اساطیر الاولین
عبارت «اساطیر الاولین» ترکیبی عربی و قرآنی است که از دو واژه «اساطیر» (به معنی نوشتهها، اسطورهها یا افسانهها از ریشه س-ط-ر) و «الاولین» (به معنی پیشینیان و گذشتگان) تشکیل شده است. این اصطلاح در مواجهه منکران و مخالفان پیامبر اسلام با آیات وحی شکل گرفت؛ آنان برای فرار از پذیرش حقیقت و معجزه بودن قرآن، ادعا میکردند که این سخنان چیزی جز داستانهای خرافی و رونویسیشده قدیمی نیست.
این تعبیر دقیقاً ۹ بار در سراسر قرآن کریم تکرار شده و منعکسکننده جریان فکریِ انکار کورکورانه است. در فرهنگ اسلامی، این واژه فراتر از معنای لغوی خود، به نمادی برای عذرتراشی، برچسبزنی بیاساس و پیشداوری در برابر سخنان حق و مستند تبدیل شده است که امروزه نیز در ادبیات و تحلیلهای دینی کاربرد فراوان دارد.