یعنی چه
عجوبه (یا اعجوبه) به انسان، شیء یا پدیدهای گفته میشود که به خاطر داشتن صفات، استعدادها یا ویژگیهای کاملاً استثنایی، عجیب و خارج از حد معمول، مایهٔ شگفتی و حیرت عموم مردم قرار میگیرد. این واژه برای اشاره به نوابغ یا کارهای خارقالعاده به کار میرود.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت عُجوبِه (ojūbe) یا با همزهٔ ابتدایی به صورت اُعجوبِه (o'jūbe) تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون پدیده شگفتآور، انسان خارقالعاده یا نابغه، واژه ۵ حرفی «عجوبه» یا ۶ حرفی «اعجوبه» به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به اینکه هدف اشاره به یک شخص نابغه باشد یا یک شیء و پدیده شگفتانگیز، از معادلهای فوق در زبان انگلیسی استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه در زبان عربی دارد و از ثلاثی مجرد (ع-ج-ب) مشتق شده است. در زبان عربی فصیح به صورت أُعْجُوبَة و جمع آن به صورت أعاجيب بیان میشود.
به فارسی
در زبان فارسی واژههایی مانند شگفتآور، نادره، پدیده و نابغه به عنوان معادلهای دقیق معنایی برای این کلمه شناخته میشوند که نشاندهنده بیهمتا بودن و برانگیختن حس تعجب هستند.
نماد چیست
واژه عجوبه نماد سنتی یا گرافیکی باستانی خاصی ندارد، اما در ادبیات و فرهنگ مدرن مظهر هوش بیکران، استعدادهای ذاتی استثنایی، کارهای باورنکردنی و پدیدههای نادر است و در نشانههای تصویری معمولاً با علامت تعجب یا نمادهای مرتبط با مغز متفکر تداعی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل عجوبه
واژه «عجوبه» که در اصل از کلمه عربی «أُعْجُوبَة» گرفته شده، در زبان فارسی به دو صورت عجوبه و اعجوبه کاربرد دارد. این کلمه برای توصیف افراد یا پدیدههایی به کار میرود که به دلیل ویژگیهای منحصربهفرد، مایهٔ حیرت و شگفتی دیگران میشوند. در ادبیات لغتنامهای، واژههایی چون نادره، طرفه و شگفتانگیز به عنوان مترادفهای آن ذکر شدهاند و جمع تکسیر آن نیز «اعاجیب» است.
در کاربردهای روزمره و امروزی، این واژه بیشتر برای تشویق یا توصیف کودکان و افرادی که استعدادهای ذهنی یا مهارتی فوقالعادهای از خود نشان میدهند (نابغه) استفاده میشود. در بازیها و سرگرمیهای کلماتی مانند جدول نیز، این واژه به عنوان یک پاسخ کلیدی برای توصیف پدیدههای شگفتآور شناخته میشود.