معنی
واژه صله در زبان فارسی به چند معنی عمده به کار میرود؛ نخست به معنی پیوند، اتصال و برقرار کردن رابطه (بهویژه با خویشاوندان) و دوم به معنی هدیه، بخشش، جایزه و خلعت است که در گذشته بزرگان و پادشاهان به شاعران و هنرمندان اعطا میکردند.
یعنی چه
صله در اصل به معنای وصل کردن و پیوند دادن است. وقتی از «صلهٔ رحم» صحبت میشود، منظور احسان، نیکی و رسیدگی به خویشاوندان و قطع نکردن رابطه با آنهاست. در کاربرد ادبی نیز به معنای پاداش و اکرامی است که به عنوان تقدیر به کسی داده میشود.
مترادف
این کلمات در متون مختلف میتوانند به جای صله به کار روند و هممعنی آن باشند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه ثلاثی مجرد «و ص ل» مشتق شدهاند و مفهوم پیوستگی را در خود دارند.
ریشه
این واژه ریشه عربی دارد و از مصدر ثلاثی مجرد «وَصَلَ» به معنی پیوند دادن گرفته شده است. در ساختار صرفی آن، حرف «واو» از ابتدا حذف شده و «تاء تأنیث» به انتهای آن اضافه شده است تا بر وزن «عِلَة» قرار گیرد.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «بخشش و پاداش»، «جایزه شاعر» یا «پیوند خویشاوندی»، کلمه ۳ حرفی «صله» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به اینکه صله در معنی ارتباط خانوادگی به کار رود یا پاداش ادبی و مالی، معادلهای انگلیسی متفاوتی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل صله
واژه صله یکی از کلمات کلیدی در فرهنگ اصیل ایرانی و اسلامی است که دو مفهوم بسیار ارزشمند یعنی «تحکیم روابط انسانی» و «تقدیر و بخشش» را در خود جای داده است. این کلمه از ریشه عربی وصل میآید و در طول تاریخ ادبیات فارسی، بارها در اشعار دیوانهای مختلف به عنوان پاداشی که سلاطین به شاعران صلهسرا میدادند، تکرار شده است.
امروزه رایجترین کاربرد این واژه در ترکیب «صلهٔ رحم» تجلی مییابد که به معنای حفظ پیوند خانوادگی، سرکشی به اقوام و دوری از گسستهای عاطفی است. این مفهوم گرچه به صورت مستقیم با همین لفظ در قرآن نیامده، اما آیات متعددی بر ضرورت حفظ این پیوند تأکید دارند و آن را نمادی از اتحاد، صلح و وفاداری در جامعه میدانند.